W noc nad morzem (próba ;) )

[adolf]

W noc - ja latarnia - wciąż patrzę na ciemną
dziurę w skorupie. Wszechświat kawał wyrwał
ziemi, a w zapaść swoją nicość przelał
Że nijak poznać: czy świat - czy już niebo?

Że nic tu nie ma i w s z y s t k o to trzyma
Brzeg - przed wchłonięciem - w s a m g ł ą b resztek życia.

Wtem na szalony pomysł wpadam, straszny:
Okruszki cukru, co na płótnie wiszą -
Wieloramienne kostki nad głowami
[co] sny mienią w słodycz - zbiorę, zwiążę ciszą.

Lecz na nic - pragnień - wszak nie ściągnę z góry
Będąc n i c o ś c i ą i w s z y s t k i e m otruty

I tylko czekam, a nuż fala wstanie
z ukłonu swego i na mnie zbieracza
westchnień i pieśni, co nie-zaśpiewane
wbije się cielskiem w me cielsko: Cesarza?

I rzucą kości: Za mnie? Czy o szaty?
Czy falę zgaszę czy przez nią roztarty?

W noc - jak latania - wciąż patrzę na ciemną...
Ilekroć piję - krew jej - lecą gwiazdy
Ich ślepia w moje, a w usta smak m a r n y
Mi gliną (nie snem) żywić się przez wieczność
(ku jej kresowi)

[Judyt]

hmm Okruszki cukru co na niebie wiszą,
te wieloramienne, kostki co koszmary
w snu mienią słodycz – zbiorę, zwiążę ciszą.

- fajny fragm.,nie skończy się,
ciepłoniaście

[Baba_Izba]

Od razu zaznaczam, że to moje odczucia; nie -rzetelna ocena wiersza ( nie jestem znawcą).
Sądzę, że jest to trudna do napisania poezja, nieco trudna dla czytającego,
ale tylko w tym, że należy ją czytać pomału, z uwagą się wczytywać w znaczenia.
Można się w niej stopniowo rozsmakować! Mnie w każdym bądź razie to się udało.
Serdecznie pozdrawiam
- baba