„Ognisko i człowiek” (21VII0III)

[gal gerald]

Gaśnie ognisko na polanie.
Rozpalone w kręgu gór.
I tu nasuwa się pytanie,
Czy już ludzki umysł rozbił go o mór?

Widzialny popiół, widzialny pył.
Niewidzialny płomień, niewidziany dym.

Umysł skory do zapomnienia,
Tego materialnego żarzenia.
Ale duch ognia nie znika,
Bo jeszcze serce przenika.

Widzialny popiół, widzialny pył.
Niewidzialny płomień, niewidziany dym.

Oto wrodzona człowieka siła.
Przez dusze i serce ożywiona.
Przeciwko temu umysłowi, którego inna komórka zabiła.
Dla ognia, którego klepsydra życia jest napełniona.

Widzialny popiół, widzialny pył.
Niewidzialny płomień, niewidziany dym.

[Roman Bezet]

Szanowny Panie "gal gerald",

z przykrością informuję, że wiersz Pana wzbudził we mnie złe uczucia do autora, który pisze:
"Czy już ludzki umysł rozbił go o mór?"
Chodzi tu o epidemię (mór), czy o ceglany "mur"? To jednak drobiazg w porównaniu z kunsztem rymów. Pomilczę też nad jasnością wywodu i logiką konstrukcji opozycji w tzw. refrenie ("niewidziany dym"!).
Dedykuję zaś Panu co wieczór do poduszki ten wers:
"I tu nasuwa się pytanie" - proszę sobie zadawać więcej pytań.
pzdr. bezet
ps. oczywiście spuszczamy do działu P.