Zgłoś

Maj, 1897, W Saskim Ogrodzie   Na starej fotografii Olchy, topole, ławki, W domyśle brąz i zieleń. Więzy, jesiony, ludzie, Maj przydaje lekkości.   Na starej fotografii Bo to czas wypoczynku, Panie, panowie, dzieci. Siedzą, stoją i leżą, Widać na twarzach radość.   Matki  z dziećmi na krzesłach  Panowie sypią żartem, Panny biegają w lesie. Wachlarze, koki, wąsy, Echo ich głosy niesie.   Na starej fotografii  Panowie dyskutują, Student leży na trawie. Panie się uśmiechają, Wszyscy młodzi i piękni.   Na starej fotografii Słońce przyświeca ludziom, Panna się chowa w drzewach. Ktoś utrwalił na wieki, Ten obraz tak wymowny.   Do czasu najbliższej pożogi.  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  pięknie   bo życie jest tylko chwilą pośród wieczności międzygwiezdnej mały przystanek na wielką miłość i dalej pędzi - dokąd nikt nie wie   pozdrawiam

Myślałem kiedyś, że życie jest jak szeroka droga przez pola i że wystarczy iść dalej.   Teraz siedzę przy oknie szpitala i patrzę jak noc spływa po szybach.   Tu ludzie szybko stają się sobie bliscy — jak podróżni w jednym wagonie zimowego pociągu.   Ktoś opowiada o domu, ktoś o psie czekającym pod furtką. Ktoś milczy.   A rano jedno łóżko jest puste. Jakby ktoś wysiadł na małej stacji bez nazwy.   I nagle rozumiemy wszyscy że życie było tylko chwilą ciepła w dłoniach.

ładnie ładnie   a gdy przeczytała natychmiast przybiegła z kwiatowym naręczem z błękitnej sukience zagarniając z sobą skrytych marzeń  z nieba niepełnionych pieszczot pragnień jak najwięcej ...   Pozdrawiam

Wieśku... sto procent racji.. może ktoś się zdziwi, ale lubię "po nich" spacerować.   Nato, czasami można usłyszeć szepty w szumie liści.