Rękopis znaleziony na strychu

[amehob]

Ot, kalosze po Bogu jął Poeta w dłonie
i napisał poezją o dziewicy, o niej,
coby się nie nurzała w miłości do Tadka
ledwie samą rozpustą, w której krwawa jatka
jest pokłosiem wojenki. Sezon ogórkowy
Pan Tadeusz znajduje tymi oto słowy
- niech się bawi kutasem, sakwa przecież pusta,
szkoda w zyski pójdzie, w chruśniakowe usta,
którymi tania rozkosz wybuchnie za chwilę,
niech się bawi niebożę, gdy ja śnię o winie.

miło Cię czasem odwiedzić, jeszcze milej poczytać
pozdrówka
am.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję i bardzo się cieszę, że wpadłeś :) Pozdrawiam

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie o to chodzi ;) dzięki i pozdrawiam

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To może jeszcze mały quiz? Z jakim poetą zostało to napisane? :)


"Dziecina Lolka na rzymskich mogiłach"
albo list IV Wićka z Kićka Małego
do Wielkiego Komtura z Ostródy
w którym domaga się zwrotu rumaka.



Bywaj, rycerzu wilczy w koźlej skórze!
Wiek nie pisałem, nie słałem gołębia;
Tymczasem prawią, żeś znowu Komturze
miecz z pochwy dobył - nie swoje pogłębia?
I, że nie chodzi jak zwykle o włości,
lecz dziewki płoche - żony zacnych gości.

Mnie rzekła o tem, kiedym był Papieża
zwidział z poselstwa Zakonu Świętego
rzymska matrona, oddechem nieświeża,
co świadkiem była czynu haniebnego
na cnocie pani hrabiego Loleczki,
jak żeś raz nocą ściągnał z niej majteczki:


Niby drobnostka (noc zeszła cudownie)
zda się, że powie ktoś: "Nic się nie stało;
Pogasły przecież już syczące głownie,
co podpatrzyły blaskiem grzeszne ciało?"
Jednak, ich płomień odcisnął cień w duszy
- nie wrócisz bełta, gdy wystrzelon z kuszy.

Bo biada, jeśli ten czar zamrze w tobie,
który był w dziecku, rozwiany Paryżem...
Owce od ciebie pójdą spać na grobie
i pod rycerskim położą się krzyżem;
Gdy wyjdziesz - żaden słowik nie zanuci,
słonecznik spojrzy - i oczy odwróci.

Tak rano wszystko się pani mej zdało
ciemne, ponure, nie warte słoneczka
i próżno w mydłach szorowała ciało -
na czarne runo zmieniła owieczka;
Toż łkała, wznosząc czar ocząt do góry:
"Mój monż za żyć mne powieszi u chmury!"

Bo wiedz, że wszelki duch natury słucha.
Kto go postawi u zbawienia progu
i tworzy tęczę - jest warkoczem ducha,
dopóki leci duch prosto ku Bogu.
Gdy stanie - ten włos wypada powoli.
lecz gdy go strzygą - wie Lolka, że boli.

Więc przyjechała tu ze mną do Ojca
ufna, że może coś Święty poradzi?
Ale ów stwierdził: "Kiedy grzeszne jojca
to próżno wodą lać z święconej kadzi!"
i jeszcze klątwą obłożył niebogę,
a dzwony biły to innym na trwogę.

Dziecina Lolka na rzymskich mogiłach
słyszała niegdyś, jak tam wszystko płacze;
Wróble w grobowych kąpiące się płynach,
orzeł, co lecąc na Apenin kracze;
To nauczyło wszystko serce Loli,
Że pośród ruin ptaszkom serce boli.


- Tak mi prawiła, płacząc, rzymska bona,
a ja, gdy serce pękało od żalu
przysiągłem: "Nigdy do żonatej łona
się nie przytulać - czy trzeźwy, czy w balu!"
Aż rumak, mimo, że go nie siodłałem
poleciał w dal rżąc. Tyle go widziałem.

[Baba_Izba]

Czytam na wakacjach, przeczytałam wszystko, wiersz i komentarze i komentarze do komentarzy i następujące po sobie wiersze. Wszystko cacuszko! Aż śmichy - chichy poniosły się po ojkolicy:
a taki rechot się poniósł po mleczach
że zapłonęły jak znicze
to jak by naraz tysiącom dziewic
wiatr zajrzał pod spódnicę!
Serdeczności!
- baba

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O! temu to dobrze ;) Ciekawe, co zobaczył, bo Wićko
raz znalazł na strychu stare, zakurzone Xsięgi
i kiedy w nie zajrzał ścięło mu rumaka. Tego co
to mu go zwrócił Komtur w odpowiedzi na któryś z poprzednich listów.



“Good Times, Bad Times” Led Zeppelin
albo list XI Wićka z Kićka Małego
do Wielkiego Komtura z Ostródy
w którym domaga się zwrotu rumaka.


Ech! Komturze nieświadom, żebyś widział Xsięgi
z których wiedzę czerpałem, niczym ciura głodny!
Saraceńskie w nich czary! Uśpione potęgi!
Człowiek w chmury wylata jako ptak swobodny.

Co tam dziewki i waśnie? Bledną hufce zbrojne
przy tych słowach z odległych przeniesione czasów!
A najbardziej wstrząsnęły mną wieże upiorne,
które wtenczas porosną w miejsce naszych lasów.

Owe księgi spalili zaraz nasi księża,
ale słów szmer już zdążył wsączyć jad do ucha:
O tempora! O mores!* - nadciągną na męża
tak haniebne zwyczaje kiedy niewiast słucha!

Nawet stosy zagaszą, przy których rozliczne
tłumy wścibskiej gawiedzi weselą dziś pyski,
jędze ściągną gorsety i wdzięki diabliczne
będą same nadstawiać na dziwne rozbłyski.

Teraz słuchaj na koniec, jakie poemata
zaczną w czas ów bełkotać bez żadnego celu?
Dostroję się tylko: ble ble... ble! tra ta... ta ta!
- juści jestem gotowy, bacz sam, przyjacielu:

Nie rozumiem,
jaki cel przyświeca wierszowi rymowanemu, jeśli bywa poszarpany.
Czy o to chodzi, by po prostu był? Stanowi to ciekawą zagadkę.
W sposób opłakany wymawia się taki tekst - te ciągłe nawroty,
bo płynnie przecież raczej tego nie wyśpiewa ludzkie gardło
(myślę, że zwierzę też kłopoty miałoby z tych powodów).
Wszystko tu się zlewa w jedną bryłę, dopiero w sens układać
trzeba poszczególne wyrazy, łącząc je zdaniami z których coś wynika.
A może to jak gleba z zasadzonym ziarenkiem - czytelnik myślami
musi je pielęgnować, ciekaw sam swej pracy, co też z tego wyrośnie:
Czy będzie roślina miała woń specyficzną, czy raczej zobaczy kwiaty barwne?
Czy też... darmo rozum wygina?


Ufff... dość - konia mi skręciło! I widzę, że szczęka
jeszcze chciała przed śmiercią wydać z siebie rżenie,
ale jeno we drgawkach pośród męki szczęka.
Ufff... lepiej mi zamilknąć, gdy razi mówienie.


-------------------------------------

To jeszcze przy-
piski (nawiązując do wiatru zaglądającego gdzie nie trzeba)

*
O tempora! O mores! - O czasy! O obyczaje!

* tekst z Xięgi przetłumaczony przez Wićko i wymieniany
na Odpustach po trzy jaja za wers:


Nie rozumiem, jaki cel przyświeca wierszowi
rymowanemu, jeśli bywa poszarpany.
Czy o to chodzi, by po prostu był? Stanowi
to ciekawą zagadkę. W sposób opłakany
wymawia się taki tekst - te ciągłe nawroty,
bo płynnie przecież raczej tego nie wyśpiewa
ludzkie gardło (myślę, że zwierzę też kłopoty
miałoby z tych powodów). Wszystko tu się zlewa
w jedną bryłę, dopiero w sens układać trzeba
poszczególne wyrazy, łącząc je zdaniami
z których coś wynika. A może to jak gleba
z zasadzonym ziarenkiem - czytelnik myślami
musi je pielęgnować, ciekaw sam swej pracy,
co też z tego wyrośnie: czy będzie roślina
miała woń specyficzną, czy raczej zobaczy
kwiaty barwne? Czy też... darmo rozum wygina?

[adolf]

Nie rozumiem,
jaki cel przyświeca wierszowi rymowanemu, jeśli bywa poszarpany.
Czy o to chodzi, by po prostu był? Stanowi to ciekawą zagadkę.
W sposób opłakany wymawia się taki tekst - te ciągłe nawroty,
bo płynnie przecież raczej tego nie wyśpiewa ludzkie gardło
(myślę, że zwierzę też kłopoty miałoby z tych powodów).
Wszystko tu się zlewa w jedną bryłę, dopiero w sens układać
trzeba poszczególne wyrazy, łącząc je zdaniami z których coś wynika.
A może to jak gleba z zasadzonym ziarenkiem - czytelnik myślami
musi je pielęgnować, ciekaw sam swej pracy, co też z tego wyrośnie:
Czy będzie roślina miała woń specyficzną, czy raczej zobaczy kwiaty barwne?
Czy też... darmo rozum wygina?


To pochód geniuszy idzie złożyć hołd ;)
(na wszelki wypadek związanych)
geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz-geniusz

ten fragment jest po prostu genilany ;/
spadam stąd ;)
na razie ;)
Boski publikuj ty w ZETCE !!!

pozdr.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bez przesadyzmu proszę, p. Poeto :)
Pozdrawiam