calamitatum

[Andrzej Gruhn]

Powiedz mi
Ile to już godzin minęło?
Ile już dni upłynęło?
Czy czas leczy rany?
Może tylko je zasusza i powoduje ich wzrost?
Może nie istnieje wybaczenie lecz zapomnienie?
Powiedz mi proszę...

Nie ma czasu, bo jest tylko w nas, a nas nie ma
Nie ma nas
Nie budzimy się ze snu, ani w niego nie wchodzimy
Senni i apatyczni, klękamy by się modlić
Nie ma czasu i przeszłości- wszystko znika
Wraz z naszą pamięcią i słowami
Na podobieństwo płatków wiśni, w poranny dżdżysty dzień

Na przód idziemy?
Nie ma kierunku
Regresu ani progresu
Tylko ruch w kierunku „do czegoś z kątś”
Senne mary czy złe koszmary
Akacje czy Hiacynty
Plątamy się w zawiłościach własnych wspomnień
Czy zmienimy czas którego nigdy nie było i nie będzie?
Kochamy czy tylko się nam to śni?

Godziny mijają jak nasze chwile
My tu i tam stoimy, jak totemy zapisane zagubionym językiem
Poddani woli i niemocy
Smutni, zagubieni, apatyczni
Bez znaczenia, jak suche wiatr w suchej trawie
Zawsze naprzeciw, piekącego słońca

[Rafał Różewicz]

po pierwsze- za dużo pytań.
po drugie - straszna forma, tekst napisany niechlujnie.
po trzecie- nadaje się do warsztatu, można skrócić, jakieś bardziej ciekawe metafory zastosować, nie takie banalne jak "płatki wiśni" -(a swoją drogą wiśnia ma płatki?:)) nie pisać każdego wersu dużą literą.

tekst do napisania od nowa, treść zostawię bez oceny.

Pozdrawiam.

[Aron Zaczyński]

zostawiając kwestie warsztatowe, choć naprawdę wiele można w tej materii poprawić, jaki był cel tego wiersza , jego przekaz. Mimo usilnych prób nie potrafię tu znaleźć, żadnej myśli przewodniej, wiele napoczętych wątków i każdy z nich urwany, zdecyduj się na jeden temat a będzie klrowniej, chyba, że przekazem jest pytanie 'czy to wszystko ma sens?' ale w takim wypadku to jedno zdanie wytarczy.

Pozdrawiam