tryptyk wigilijny wcale nie świąteczny

[janusz_pyzinski]

I
ZNOWU SZUKAMY

znowu zabieli się stół opłatkiem
zapachnie siano śmiercią tegorocznych traw
ścięta głowa jodły wtoczy się do domu
w wannie utopi się karp
pierwsza gwiazda przyprowadzi bezdomnych
zabraknie pustych miejsc
wazelina rozleniwi się w kątach
smakiem kolędy w uśmiechu aniołów
gdy wino zapuka do serc
za ścianą w samotnej kołysce z pajęczyn
umiera człowiek i rodzi się Bóg
tak niedaleko a my Go szukamy
w dalekim Betlejem
gdy tu tylko wystarczy
wyciągnąć dłoń
i podać ciepło słów
tak niedaleko stąd
na otwarcie ramion
tak ciężko
tak lekko podnosić kamień
i rzucać w śnieg
śpiewający
kolędę o cichej nocy

II
ZANIM SIADZIEMY DO STOLU

zanim zabieli się siano opłatkiem
zanim siądziemy do stołu
by podzielić ości
jeszcze śmierć wyrwie z lasu świerki
i Herod przyjedzie na koniu
by zasiąść biesiadnie wśród gości
zanim gwiazda się zrodzi na nowo
betlejemska czy polska czy chińska
puste miejsce już czeka na kogoś
tak biednego jak w szopce kołyska
i o tyle miejsc pustych za mało
jak za mało miłości na co dzień
zanim w stajni przemówią zwierzęta
by poskarżyć się na los mrozowi
jeszcze od ciosów drży ręka
jeszcze łzy kapią w wigilijny popiół
zanim północ rozpocznie pasterkę
i rozpalą się pochodnie szopek
niejedna matka przed dzieckiem uklęknie
by z bólu wystrugać kolędę
zanim noc się do ranka przytuli
puste krzesła na rok wyniesiemy
przy ciepłych fotelach kanapach
nie ma tu miejsca dla nich
jak nie było kiedyś

III
XXX

nie odchodź jeszcze
pierwsza gwiazdo
jeszcze popatrz
mróz na oknie
wystroił choinkę
obrus biały jak śnieg
puste miejsce po karpiu
ubożuchna kołyska i bal
wszystkich sumień
utopionych w winie
całorocznych win
w zaciśniętej pięści
złamany opłatek
i uśmiech a oczy
daleko stąd
rozumiem tą chwilę inaczej
buduję w zgiełku
kościół ciszy
piszę pamiętniki
które rozpacz powoli
oswaja z mchem
maluję adwentową drabinę
po której mały Jezus
schodzi z dzbankiem
gorącego kakao
na długą zimę
choć umrze
zanim
znów nas odwiedzi
zalewa szklanką mleka
ciemne granulki nocy
by nie zasłaniać żaluzji
spoconego szeptu
depce strach zakorzeniony
pomiędzy stropami
wiem że szukając rękojeści
znowu znajdę ostrze
nieopodal ksiądz
zamyka martwy kościół
-zabierz mnie stąd-
szepce mały Chrystus

[Goya Abramowicz]

No, no...Odwżnie...I wciągająco. "Obszerność" myśli stało się chwilą od przeczytania pierwszego słowa. Pięknie i celnie zaobserwowane,i przekazane. Dzięki,że piszesz. Szkoda,że np tego właśnie ytworu nie dostarczysz na to drugie forum. Myślę, że tak naprawdę powinieneś zaufać Naszym,tu, osądom i szerszemu kręgowi pokazać swoją prawdziwą "twarz". Sugeruję i zauroczona pozdrawiam ;)