figury

[Agata_Lebek]

nie potoczy się
graniastosłup
pierwszego dnia stworzenia
w światy zaświatów migotliwe
w gołębich szyków przestworza
jak dziewicza rozwiązłośc praojca
jak zmysłowe oblicze macierzy
rzuconej w otchłań niepowtarzalną
w tajemnicę kobiety o złotych włosach
w głębię dna oka syna ojca brata
króla wszechrzeczy
ponad miarę nie zaczęli się
i nigdy się nie skończą
wszechświat i wieczność
to abstrakcyjne figury

[BARBARA_JANAS]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tekst przykówa uwagę.
Pierwszego dnia po wszystko zdaje się trudne (bez ruchu), miesza się realizm z jego brakiem. Później rozpoczyna się ruch poprzez ciekawe obrazy autor prowadzi nas do finału jakim jest abstrakcja istnienia.
Pozdrowionka.

[JacekSojan]

odważne stwierdzenia - podziwiam!
i czuję się abstrakcyjną figurą, gdyż wierzę w wieczność i życie wieczne własnej duszy;
J.S

[H.Lecter]

Agatku,cóż to za zmagania z wiecznością wiosenną porą ? Wolę jednak twoje "ogrodowe" klimaty.Z wiersza trzeba wypuścić sporo powietrza,bo nadął się jak balon.Może coś takiego :

nie potoczy się
graniastosłup pierwszego dnia
w światy zaświaty migotliwe
gołębich szyków rozwiązłość
tajemnicę kobiety o złotych włosach

wszechświat i wieczność to
abstrakcyjne figury

ponad miarę

Pozdrawiam ciepło z "otchłani niepowtarzalnej" kobietę o złotych włosach...

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Jacku za uznanie !;) Ja też czuję się abstrakcyjną figurą ;))) Normalnie to nie piszę takich wierszy, ale tym razem poleciałam w kosmos i tam też mi się podobało. Pozdrawiam ciepło, miłego dnia.

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, no doktorku ;) przyjmuję twoją krytykę ze złośliwym uśmieszkiem:/ Jak nie umiesz latać to red bull doda ci skrzydeł :))) a tak serio: to był jednorazowy okaz dla dobra wszechświata i wieczności, to już się nie powtórzy, obiecuję z ręką na sercu ;))) zdrówko