Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na przystanku
jakieś lasku tulą się do słońca
w oddali dym
dziecko układa patyki; próbuje określić
rytm wydarzeń
już wie-nikt nie zdąży na czas i
wszystkie wizyty trzeba będzie przesunąć

zostaną zapachy wplecione we włosy, w skórę
smak nikotyny w powietrzu przypominający
o niedawnym nałogu
wpuszczonej do płuc z nabytą wprawą
jakieś złowrogie pęknięcie w świeżym obłoku
ubraniu zaszyte następnego poranka gdy
nic do końca nie będzie pewne; nawet milczenie.

Opublikowano

przeczytałam, nie wiem jak skomentować,

"na przystanku
jakieś lasku tulą się do słońca'w oddali dym................... jakieś lasku?
dziecko układa patyki; próbuje określić
rytm wydarzeń
już wie-nikt nie zdąży na czas i
wszystkie wizyty trzeba będzie przesunąć

zostaną zapachy wplecione we włosy, w skórę
smak nikotyny w powietrzu przypominający
o niedawnym nałogu
wpuszczonej do płuc z nabytą wprawą
jakieś złowrogie pęknięcie w świeżym obłoku.....................świeżym obłoku?
ubraniu zaszyte następnego poranka gdy
nic do końca nie będzie pewne; nawet milczenie."

Mam mieszane odczucia, nie rozumiem do końca - zamysłu.
Pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bardzo ładny, czuły wiersz, pokazujący delikatne, ciche, kojące oblicze przyrody. Zdjęcie również mi się podoba. Jego głównym bohaterem jest światło, to ono jest esencją liryki obrazu i słowa.
    • @Mitylene Piekne!
    • @Mitylene piękny wiersz, słońce dodaje uroku:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wróciłam jeszcze do wiersza, bo nieustannie we mnie rezonuje. Ten fragment mnie tak poruszył, że aż chusteczki higieniczne były w użyciu ;) Pokazuje odwagę prawdziwej miłości, bliskość w której znikają bariery ego i wewnętrznych cieni - jest pełnia, bezgraniczna akceptacja - nie tylko tej drugiej osoby, ale przede wszystkim - i, co najważniejsze - tego, co jej obecność, jej czułość, jej oddanie - w nas otwiera. Intymność jest jak uruchomienie w partnerze (partnerce) wibracji. Na jednej, zestrojonej, idealnie zsynchronizowanej częstotliwości oboje mogą osiągnąć stan harmonii, jedności, szczęścia.  Niezwykle istotne - aby tak się stało, te wibracje muszą być przyjęte, jak ziarno zasiane w ziemi. :) "nie cofnie dłoni" - czyli właśnie przyjmie, nie będzie się obawiał, że one staną się przyczyną jego rozsypania, że "uśpione struny" zabrzmią fałszywie, niepokojąco, jak kroki intruza :)  
    • Las pachnie szeptem wiatru czule budzącym ze snu drzewa dawno wydeptane ścieżki zmieniły kierunek szukając kolorów w światłocieniu trawy pomiędzy konarami niebo wypełniło się błękitem wabiąc ptaki okruszkami zieleni słowa umilkły głaszcząc ciszę promieniami słońca i wonią muzyki.   Autor fotografii. Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...