skąd się wzięły białe bzy
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Simon Tracy 1 448
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Pomysły uporządkowane.
Myśli w jeden kurs zebrane.
Schowane na później
do skarbonki umysłu.
Jak drobne gesty i zdania,
nie mające właściciela i adresata.
Jak wspomnienia zatarte wyparciem.
Przeinaczone tak by były do przyjęcia.
Nie piję i nie jem.
Zamiast drzemki wybrałem
nerwowe skrobanie stalówki
o nierówną skórę
wyjątkowo twardego papieru.
Obiecałem, że z tym skończę.
A może z sobą?
Sam nie wiem. Nie pamiętam.
Wiem, że wyszłaś bez słowa.
Wyjechałaś w rodzinne strony.
By odpocząć ode mnie
i mojego pisarskiego przekleństwa.
Leżę pośrodku pokoju.
Mogę wstać, lecz po co?
W ciemności kątów.
Kurz tańczy z zagrzybiałą pleśnią.
Pająki wiją się w górę i w dół
na zwiewnych niciach pajęczyn.
Okno przepuszcza światło słońca.
A może to niebo otworzyło swe bramy.
Klucze, schody, drabiny.
Do nieba prowadzi mnie tym razem
kolejny łyk wódki.
Kto normalny dziś tworzy poezję.
A kiedyś? Jednak wszyscy byli chorzy.
Książki patrzą na mnie ukradkiem.
Wstydzą się.
Choć rozumieją.
To same horrory, groza
i ludzkie tragedie.
Ja jestem chodzącą tragedią.
Leżącą i pijaną w sztok.
Napisałbym do Ciebie wiadomość
o treści kocham.
Napisałbym dla Ciebie wiersz
o treści
miłuję Cię
niewysłowioną gorączką serca.
A dalej byłabyś tylko Ty.
Naga, z serdecznym
lekko zarumienionym uśmiechem.
Pieściłbym Cię romantycznym słowem,
erotyczną grą rymowanych wersów.
Z lubością zanurzyłbym język
w zakamarkach liter dużych i małych.
W prostocie i krągłości głosek i sylab.
Gładziłbym kulistymi ruchami
czułe wzgórza wznośnych epitetów,
delikatne i przyjemnie wilgotne
ścianki porównań.
Stałabyś się moją poezją.
Zapisałbym każdy milimetr Twego ciała.
Utrwaliłbym anioła na cokole spiżowym,
który prześcignął by
wszystkie cuda tego świata.
Ale najpierw muszę wstać.
Ruszyć na podbój świata dla Ciebie.
Stanąłem z trudem na nogach.
Przeciąg otworzył okno
a po chwili tylne drzwi do ogrodu.
Letni pachnący kwieciem
i owocem ogród,
nie da mi weny.
Wszedłem do niego jednak
wabiony obrazem raju.
Uroniłem z krzaka.
Jedną malutką malinę.
Nie smakowała mi.
Nie dlatego, że była zepsuta
lub zbyt mało słodka.
Po prostu nie były to Twoje usta.
Zawsze pełne
posmaku szminki, tytoniu
i cynamonowej nuty perfum.
Nie piję i nie jem.
Nic co nie jest nektarem z Twych ust.
Widać umrę tu z wycieńczenia.
Czas więc wracać i siadać do biurka,
by napisać ostatni miłosny wiersz.
Dla A.S.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 45 odpowiedzi
- 883 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 1 245 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 700 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 586 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 1 130 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
-
-
Przez obywatel · Opublikowano
przed nadejściem czarnego piątku może nie zrobią wyjątków czarny scenariusz przeddni układa nici życia we wzór atomowy scenariusz zaszyty nić przewleczona igłą nadziei niewiedzą lękiem serc podszepty misja wirusa którego nikt się nie boi na wyprzedaży życie na szali wagi wartości kupują odwagę jak kilo kości miłość przecieka choć jest na deka w tym wieku nie głód i choroba ale części zamienne i z ciała ozdoba wciąż jeszcze hołdują nadziei że kłuciem w serce się nie podzieli i choć czarnych dni wciąż przybywa wybielacz stosuję i rozweselacz z nich myszki chodzą po głowie normalniej nie będzie niech ktoś coś powie lub lepiej nie mówi i na terapię się z kimś umówi pogłaskać przytulić i wziąć za rękę nie zgadzać na inną mękę swobodnie unieś ku niebu wyrwać z tego czarnego kręgu -
Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano
@Marek.zak1 Dzięki Marku. Zainspirowałeś. Jutro wyciągam rower z piwnicy i jadę nad morze - chyba już czas. Kilometrów co prawda 20+ , ale dla starego diesla 60+ to żaden problem. pozdr. -
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Pomysły uporządkowane. Myśli w jeden kurs zebrane. Schowane na później do skarbonki umysłu. Jak drobne gesty i zdania, nie mające właściciela i adresata. Jak wspomnienia zatarte wyparciem. Przeinaczone tak by były do przyjęcia. Nie piję i nie jem. Zamiast drzemki wybrałem nerwowe skrobanie stalówki o nierówną skórę wyjątkowo twardego papieru. Obiecałem, że z tym skończę. A może z sobą? Sam nie wiem. Nie pamiętam. Wiem, że wyszłaś bez słowa. Wyjechałaś w rodzinne strony. By odpocząć ode mnie i mojego pisarskiego przekleństwa. Leżę pośrodku pokoju. Mogę wstać, lecz po co? W ciemności kątów. Kurz tańczy z zagrzybiałą pleśnią. Pająki wiją się w górę i w dół na zwiewnych niciach pajęczyn. Okno przepuszcza światło słońca. A może to niebo otworzyło swe bramy. Klucze, schody, drabiny. Do nieba prowadzi mnie tym razem kolejny łyk wódki. Kto normalny dziś tworzy poezję. A kiedyś? Jednak wszyscy byli chorzy. Książki patrzą na mnie ukradkiem. Wstydzą się. Choć rozumieją. To same horrory, groza i ludzkie tragedie. Ja jestem chodzącą tragedią. Leżącą i pijaną w sztok. Napisałbym do Ciebie wiadomość o treści kocham. Napisałbym dla Ciebie wiersz o treści miłuję Cię niewysłowioną gorączką serca. A dalej byłabyś tylko Ty. Naga, z serdecznym lekko zarumienionym uśmiechem. Pieściłbym Cię romantycznym słowem, erotyczną grą rymowanych wersów. Z lubością zanurzyłbym język w zakamarkach liter dużych i małych. W prostocie i krągłości głosek i sylab. Gładziłbym kulistymi ruchami czułe wzgórza wznośnych epitetów, delikatne i przyjemnie wilgotne ścianki porównań. Stałabyś się moją poezją. Zapisałbym każdy milimetr Twego ciała. Utrwaliłbym anioła na cokole spiżowym, który prześcignął by wszystkie cuda tego świata. Ale najpierw muszę wstać. Ruszyć na podbój świata dla Ciebie. Stanąłem z trudem na nogach. Przeciąg otworzył okno a po chwili tylne drzwi do ogrodu. Letni pachnący kwieciem i owocem ogród, nie da mi weny. Wszedłem do niego jednak wabiony obrazem raju. Uroniłem z krzaka. Jedną malutką malinę. Nie smakowała mi. Nie dlatego, że była zepsuta lub zbyt mało słodka. Po prostu nie były to Twoje usta. Zawsze pełne posmaku szminki, tytoniu i cynamonowej nuty perfum. Nie piję i nie jem. Nic co nie jest nektarem z Twych ust. Widać umrę tu z wycieńczenia. Czas więc wracać i siadać do biurka, by napisać ostatni miłosny wiersz. Dla A.S.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się