zabiorę cię tam

[janusz_pyzinski]

na strunach gitary
z pieśnią znad ogniska
popłynę w krainę bez końca
gdzie niebo się miesza
z pyłem polnych dróg
gdzie turkot wozu na rozstajach
jak śpiew skowronka najpiękniejszy
gdzie świt rozgrzesza nagość kłosów
i miłość pszczół do malwy
gdzie słońc gromady słoneczników
ciepłem czeszą grzywy polnych koni
gdzie każdy wieczór jest powieścią
spisaną przez dzień
skrzydłem motylim
popłynę tam gdzie światło chaty
zapala się na krótko
gdzie zmęczony modlitwą próg
uklęka przed modlitwą
i ołtarz domu jak obraz jutra
tonie w tysiącach gwiezdnych świec
gdy słowik profanuje ciszę
zabiorę cię tam jeszcze dzisiaj
byś zobaczyć mogła inny świat
pokażę ci wielobarwność twardości skał
bezczas krańców nieba
w pamięci bez pamięci i dla pamięci
zachodzących wciąż słońc
starych pacierzy
zgubionych po drodze
krowich placków kolein
cieszę się
lecz nie rozumiem
dziury w nowych skarpetach
cicho mruczy komputer
zabiera światło kwiatom
w trawie umiera cień
wielkie Ego
małego człowieka

[Goya Abramowicz]

"...gdzie zmęczony modlitwą próg
uklęka przed modlitwą..." zmieniam na : "...gdzie zmęczony modlitwą próg
uklęka przed nią..."


A tak nawiasem mówiąc, wielkie Ego ma prawo nierozumieć małostek małego Człowieka, ma prawo być ponad nimi. Inaczej skurczyłoby się, zmalało, przestałoby być wielkie ;) Fajnie to ująłeś, niech "myślątka" Cię nie zwyciężą, niech Myśl będzie z Tobą ;D I pozdrawiam ;)

[janusz_pyzinski]

sorry,błąd w druku,powinno być-"gdzie zmęczony wędrówką próg
uklęka przed modlitwą"
dzięki za słuszną uwagę i wnikliwe czytanie.
cieszę sie,że nie tylko czytasz,ale i rozumiesz co czytasz.

serdecznie pozdrawiam...i ...lubię Twoje uwagi

[Goya Abramowicz]

Wędrówka może być modlitwą a modlitwa wędrówką, jedno nie zabiera sensu drugiemu aczkolwiek...Twoja poprawka zdecydowanie bardziej mi się podoba ;) I dzięki za miłe słowa ;)