Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Koziczynek – na krawędzi cmentarzy wiatrem biegasowym

czas tu jak krecha po ranie zaswędzi,
drapnie człek, wiatrem zajdzie niebo całe,
i w dół po głazach, skąd brzegi krawędzi
schodzą pod murek, zamieniając w skałę
co żyło, teraz ścisła rozpacz śnięta,
bo tutaj cmentarz,

wyrwane jutro od bram czasem wionie,
przejmiesz się, dzisiaj jeszcze cię tu złożą,
i taki będzie opowieści koniec,
i próżno wadzić z jaką prawdą bożą,
żyło się teraz ścisła rozpacz śnięta,
bo tutaj cmentarz

i choćbyś z rąk starł papilarne znaki,
drogi omijał, nie myślał skąd – dokąd
czas cię odnajdzie i po kosie na kij
spod Koziczynka odda cię obłokom,
tu ciało twoje ściśnie rozpacz śnięta
bo tutaj cmentarz.

------------------------------------------
od autora:
Koziczynek - jest częścią wsi Koziczyn,
do zabudowań należy kościółek,cmentarz i dom księdza i kościelnego,
wszystko leży na krawędzi opinogórskiej, piękne widoki na nieckę ciechanowską,
polecam do odwiedzenia, kościółekk bardezo stary (XVI w.), w Koziczynie
urodził się znany w Paryżu rzeźbiarz i malarz Bolesław Biegas
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zawsze delektuję się Twoją poezją - bardzo obrazowa,
a ja lubię wędrować, zwiedzać.
Serdeczności
- baba

dziękuję, Koziczynek jest może zbyt mały bo tylko kościółek i cmentarz - ale okolica ciekawa
zapraszam
MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


taaa
taki układ pana, plebana i chłopa, hihihihi
MN

dokładnie taki, a pleban bossem
na krawędzi koziczyńskiej fali
zmywa resztkę zasranych robali
co się w dal chcieli udać
a on im rzecze - kuda?!!
taki układ
jak burkłak
hihihihihi
MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dokładnie taki, a pleban bossem
na krawędzi koziczyńskiej fali
zmywa resztkę zasranych robali
co się w dal chcieli udać
a on im rzecze - kuda?!!
taki układ
jak burkłak
hihihihihi
MN

ale nudna rymowanka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jakoś nikt nie przeczytał tego wiersza ze zrozumieniem i z wyczuciem tematu. Według mnie ten tekst to mistrzowska próba wczucia się psychologicznego w percepcję ukochanego zwierzaka, którego już nie ma. Rzeczy zwyczajne, przeniesione do rzeczywistości wspomnień, w Twoim wierszu stają się na nowo żywe.
    • @Berenika97 'W modlitwie lepiej mieć serce bez słów niż słowa bez serca'. Pozdrawiam. 
    • @infelia Małobajkowe strachy dla banana na twarzy:)) Mogę się mylić ale mnie rozbawiło (bez urazy), pozdrawiam. 
    • nisko słońce nisko    nad krainą wygasłych wulkanów  delikatnie głaszcze bazaltowe wzgórza  które poprzez rozpamiętywanie przeszłości niezmiennie zazdroszczą kominom  ciepłych dymów wplecionych w dolinę między poniemieckie domy   zbudowane z kamieni  zebranych z pól wczorajszych świętości gdzie niewidzialny duch zdumienia chodzi bez snu w cienkim paśmie światła i jak dar językiem natury łamie w kościach na deszcz    psia krew    aż zaklął ozdrowieńczo pan Stefan gdzieś przy modrzewiowym płocie przyklejony do młodości   żywicą         
    • Za górami, za lasami, w odległej Besarabii, W miasteczku, którego wielkość łatwo Zmierzyć trzema rzutami beretem z antenką I dodatkowym pchnięciem gumowcem,   Kudłaty upiór z paszczą lwa i końskim ogonem Wdarł się przez lufcik do kuchni i zeżarł Z lodówki zimne nóżki, mlasnął śliniąc się, Jak na potwora przystało, ozorem brew wygładził.   Cichcem wczołgał się do sypialni, a tam Spod kołdry wystawała taka smaczna, Przez nikogo niepilnowana, zimna stopa śpiocha Chrup, chrup, chrup; nos nieszczęśnika   Połknął niczym grzybka w occie, a ucho Żuł długo w gębie, gdyż było z miodem. Nim rozerwał szponami żebra, by wydrzeć serce I litrami krwi zaspokoić wielkie pragnienie,   Dostrzegł na szyi ślad kłów wampira, a w ustach Wizytówkę: „Vlad Dracula – hematolog” Skulił się zasmucony wilkołak w kącie, Dłubiąc w nosie i gryząc pazury u stóp.   „Co za pech, nasi tu byli, czas zmykać.” Na klatce schodowej minął czarownicę Z kotem na ramieniu, która skinęła Łysą głową i potrząsnęła workiem kości.   Przed blokiem nie zastał taksówki, lecz karawan Z kostuchą na szybie, a obok stali złodzieje zwłok W czarnych kubrakach i o strasznych ślepiach. Na strychu w opuszczonym domu, swoim lokum,   Puścił łezkę z oka i chwycił się za głowę. Zamiast straszyć, wyć po nocach, aż ludkom W majtach gumy pękną i włosy wypadną, Sam zamyka oczy, nie chcąc patrzeć na ten   Okrutny świat, i załkał: „Potwór na potworze! Dzieci wzajemnie mordują się na podwórkach. Chłop wiesza babę, baba tasakiem tnie chłopa. Płody w beczkach pływają w nurtach rzeki.   Ech, bajkowy upiór jest niczym w porównaniu Z ludzką krwawą bestią, strach nad strachy.” Nosem pociągnął kąsacz tylko, serce ostatni raz Zabiło i ze strapienia wyzionął ducha.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...