Wymiar

[Konstantinodos]

a gdybyś tak zasnął we śnie, jeszcze raz
wtulił się w przestrzeń - usłyszałbyś dźwięk
tej ostatniej gwiazdy, cała odległość
pomiędzy nią a tobą jest pierwszym snem

a dalej tylko ciemność, cisza jakaś czerń
granica snu drugiego w którym tli się dzień
początek wszystkiego, świadomość rodzi się
właśnie tam, otwierasz oczy i widzisz jasny świt

w ten sposób wchodzisz w życie które też jest snem
i myślisz: jesteśmy żywym pędem, krwią boskiego nieba
dopuki naszych jasnych świateł nie pochłonie śmierć -
lecz i tam jest jakaś przestrzeń, odrobina świata

w którym także przecież zaśniesz, znów obudzisz się

[Koval_ZNowin]

Ciekawe metafory, może troszeczkę za mało poukładane, pozdrawiam:)

[lubię latawce]

a gdybyś tak zasnął we śnie, jeszcze raz (głębiej)
to jest rewelacyjne i po pierwszym wersie spodziewałam się
czegoś lepszego, ale niestety - reszta to są bylejakie
spostrzeżenia, ogólniki i takie tam. nie lubię takich
pseudofilozoficznych dywagacji, które dla mnie nic nie
wnoszą. poza tym jest jeden błąd ortograficzny, ale nie
powiem, gdzie

żal naprawdę pierwszej linijki. spróbuj napisać od nowa
nie zerkając na ten wiersz. no, to dzieła, bo chcę zobaczyć
ten utwór w nowej sukience! bye!

angelika