jak drzewo

[ovoc ziemii]

Słyszę jak krzyczą nabrzmiałe paniką.
Krążą by zaraz ugodzić. Wyrwą kolejny
kawał mięsa. Wyrzucam je za lustro
źrenic, niech oplują ścianę.

W piersi kręci się bęben schizo – frani.
Ja – potem sklejona z podłogą, wypłuczę
solą zgniliznę. Choć odpyliłam pamięć
z kotów, szramy zostały tak samo głębokie.

Zobacz! Na nogach ugiętych w kolanach
stoję dość silna by zejść do kopalni.
Nie potrzebuję niczyich rąk śmierdzących
Sterillium, jakby moja skóra przenosiła
nieszczęście.

Czuję na plecach ciekawe spojrzenia,
kiedyś całkiem odwrócone, teraz niepotrzebne.
Jedynie proszę, nie trzaskajcie drzwiami, kiedy
uczę się chodzić.

[Espena_Sway]

witaj :)

mam mieszane uczucia w stosunku do wiersza;
początek przedobrzony, później coraz lepiej.
może najlepiej jak pokażę co mi nie pasuje :P

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mniej więcej tak. momentami niepotrzebne
udziwnienia. wydaje mi się, iż w takiej
formie na +.

acha, to takie luźne sugestie, do których
nie musisz być przekonana. mimo wszystko
jakieś poprawki wydają mi się niezbędne.

pozdrawiam serdecznie Espena :)