Muzyka

[Robert Dworowski]

MUZYKA


Każda nuta to dotyk Wenus, drży mym ciałem,
Wciera rozkosz, pieści mą bezbronność,
Jak w pociągu mijam kolejne dworce problemów,
Mając bilet końcowy – stacja spokój duszy.


Teraz spokój szumi swą łagodną wodą,
Powoli dmąc wiatrem kryształowej muzy,
Czuje jak lecę dywanem w powietrzu nut,
Z lekka kołysząc w hipnozie me ciało.


Wtem powoli niby agresja, lecz wymuszona,
Wbiegają kolejni goście – akustyczni synowie,
Perfekcją zagłuszając idealną strukturę ciszy,
Związali ma duszę – wiem to hedonizm.


Nie muszę spać, nic mnie nie męczy,
Oddzielam każdym niuansem ciało od duszy,
Roztańczyła się ma dusza na żywym parkiecie,
Czuję pod stopami sztorm muzyki.


Jestem na ślubie ciszy i przepięknej muzyki,
Oboje cisną w me serce wibrującą energię radości,
Och ta młoda tym wzrokiem skradła mnie całego,
Choć miłość wyznaje – ona wierna swemu Panu.


30-10-2002

[lubię latawce]

przesłodzone, za dużo liryzmu i takich "sophisticated" słówek, które sprawiają,
że czyta się ciężko. ciągle muzyka, cisza itd, a można by tego nie nazywać po
imieniu. są fragmenty ciekawe, np. stacje duszy - całkiem ok i wieloznaczne
ale w pewnych miejscach chyba za bardzo poniosło i szwankuje logika:
"Wtem powoli niby agresja, lecz wymuszona,
Wbiegają kolejni goście – akustyczni synowie,
Perfekcją zagłuszając idealną strukturę ciszy"

przykro mi, ale plusa dać nie mogę. a.

[Sylwester_Lasota]

Łoj, chyba zmęczony jestem. Pierwszy raz nie dałem rady do końca... więc i wypowiadał się nie będę.
Pozdrawiam.