Sztuka życia

[tonieja]

Wciąż utrzymujemy się przy życiu.
To jedyna sztuka, którą potrafimy.
I tylko tym się szczycimy.
Nic więcej nie umiemy.
Tylko nie żyjemy sami.
Zawsze przy kimś.
Zawsze dla kogoś.
Ta zależność bywa męcząca.
Ona jest nieludzka.
Żyję dla samej siebie
Póki nie odnajdę w kimś cząstki siebie.
Żyję zwyczajnie, bo tak potrafię.
Tylko.
A niezwyczajność?
Odnajdzie się sama.
Albo poszukam.
O ile starczy mi na to życia.
A teraz przyjmij mnie taką, jaka jestem.
Ze sztuką życia.

[mikos]

Każdy kolejny wers zdaje się być oderwanym od całości. Spróbuj każdy fragment napisać na osobnej kartce (monologowe pytania i odpowiedzi razem). Będą wtedy miały sens. Teraz, napisane razem, wrzucone jakby bez ładu do jednego kubka, nie mają sensu.
Czytając nie wpadamy w żaden, nawet prowizoryczny rytm. Brzmi trochę jak wyliczanka jakichś żali. Każdy wers może i krotki, ale wystarczający by zniechęcić do czytania kolejnego.

[kokopustelnik17]

chaos chaos i po trzykroć chaos!
za dużo tu wyliczeń za mało sensu i spójności
popracuj nad wierszem!

[tonieja]

Ja tutaj chaosu nie widzę.

[kokopustelnik17]

to napisz jaki tu jest porządek?jaki układ?gdzie tu to ma sens?ja tu widzę sam chaos

[tonieja]

Ale po cóż od razu tak się bulwersować? Ten portal chyba nie został stworzony w tym celu. Poza tym, ja widzę ten wiersz inaczej, bo to ja go napisałam, Ty widzisz go także inaczej, bo to Ty go czytasz i myślę, że nie dojdziemy tutaj do porozumienia. A jeśli nawet ten chaos istnieje, to niech istnieje. Wiersze mogą być również chaotyczne.

[kokopustelnik17]

zero bulwersacji:)zimny prysznic i proste pytania:)