Tak mnie natchnęło na Makbetowskie dzieło

[tonieja]

Tak mnie natchnęło na Makbetowskie dzieło,
Lecz wszystko się rozprysnęło.
Szarość rzeczywistości mnie przykryła.
I w umysł mi realizm wbiła.
Codzienność tak zaskoczyła,
Że utkwiony wzrok wbiła.
Tak mnie natchnęło na Makbetowskie dzieło.
Lecz wszystko się rozprysnęło.
Obowiązki wzywają
I mój umysł pochłaniają.
Pragnienie wolności w szarej rzeczywistości.
Nie można się wyrwać,
Bo trzeba być więźniem odgórnych decyzji,
Gdzie dochodzi do stresowych kolizji.
Zamiast cieszyć się dniem, nawet deszczowym,
Siedzieć trzeba z piórem zapasowym
I pisać cyfry
I obliczenia, które w dalszym życiu mieć nie będą znaczenia.
Tak mnie natchnęło na Makbetowskie dzieło.
Robiąc rzeczy beznadziejne,
Możliwości są chwiejne.
Poznając smak Szekspirowskich utworów,
Uczymy się konkretnych wzorów.
Ale co ma wiedzieć o tym ten,
Który oblicza stos cyfr dzień za dniem.
Chcę mieć czas na smak literatury,
A odgórnie zsyłają mi zadania spod ciemnej chmury.
Tak mnie natchnęło na Makbetowskie dzieło,
Ale w mig to natchnienie się rozprysnęło.

[Lea Len]

Oj cieszy się ten Shakespeare pośmiertną popularnością, oj cieszy. Trafił nawet pod słowiańskie strzechy.
Pozdr.Lea Len

[kokopustelnik17]

wena jest ulotna wierc od jej wykorzysytania nic nie powinno byc wazniejsze ale zycie jest okrotne pozxdro