Pożegnalne ognisko

[Koval_ZNowin]

Zachodzi słońce pod naskórkiem
rozgrzanego nieba.
Paląca się ręka nie ma prawa
wychylac się po chleb.

Kończy się czas,
który miał nas zmienic.
Spalamy się w przestrzeni
zastawionej koronami drzew.

Popiół naszych myśli
unosi się w powietrzu.
Nasze wspólne plany
osiadają na ławce w parku.

Pora już zakończyc
poszukiwanie tamtej chwili
w której wszystko
zaczęło by się na nowo.

[lubię latawce]

plus za poprawę stylu ;o)
chyba jesteś na dobrej drodze, szanowny gimnazjalisto
smaczne jest niebo, porównane do ciepłego,
świeżego, pękającego chleba; podoba mi się też wątek
ławki w parku, z którą tyle może się kojarzyć, i popiołu,
który sugeruje przemijanie, spalone nadzieje itd.
coś tu siedzi, co mi się podoba, ale forma jeszcze
do przemyślenia. pozdrawiam, a. ;o)

[Koval_ZNowin]

Ale dobrze że już jest lepiej, co będzie dalej, kwestia mojego otoczenia. Dziękuje za plusa i pozdrawiam:)

[M.E.FIRCHO]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiersz faktycznie pisany z rozwagą, chyba spędzono nad nim trochę czasu, a nie tylko "wylano uczucia" ;)
ale mam jedno... "ale" ;)
ostatnia strofa nieco według mnie odstaje i jest zbyt dosłowna w porównaniu do reszty wiersza, choć może to być jedynie moje odczucie.

pozdrawiam serdecznie i czekam na następne wiersze,
M.E.

[Koval_ZNowin]

Może rzeczywiście ostatnia strofka jest trochę dosłowna, ale proste po co komplikowac proste rzeczy, Dziękuje za obecnośc i pozdrawiam:)