Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"do Jacka jeszcze - szkoda Wrotyczu, że nie wiesz. myślałam, żeś Poeta spostrzegawczy ;P "

dzie wuszka

dobrze myślałaś, jestem...albo inaczej, staram się;
ale cóż - czasami patrzę inaczej i czasami - widzę co innego...
może wyraziłem się nazbyt dosadnie, ale te "obrażone" na całym świecie kobiety stoją w takiej sprzeczności z przesłaniem wiersza, że niejako wszedłem w kontekst insynuacji, bo nie zdzierżyłem...za spontaniczność siebie nie ganię, bo każda akcja rodzi reakcję, taki już jest porządek rzeczy; i czasami największy dystans nie pomaga i można się po ludzku zirytować, po prostu -
pozdrawiam! :) J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



i tak trzymaj;
identyfikowanie się z podpaskami to oczywisty absurd;
to jak identyfikowanie się z polo, krawatem czy zegarkiem, a niechby i z viagrą...podpaska ma tu kontekst i nie ma to nic a nic wspólnego z płcią, kobietami, fizjologią, ale dużo z aksjologią, z postulowanym "komfortem";
dziękuję za stanowisko - współbrzmi z moimi intencjami; a prawidłowe odczytanie intencji to początek wszelkiej analizy interpretacyjnej;
:) J.S
Opublikowano

Baba Izba.;
ślepe naśladowanie cudzej obyczajowości nie jest dobrym sposobem zachowania tożsamości;
moja córka urodziła się w kapuście gdzie ją upuścił grudniowy bocian, nie inaczej! :)
i zgadzam się postulowaną tematyką: wiosna, kwiatki, miłość, ale - najpierw trzeba coś zrobić z tym, co zasłania i gubi kwiatki, miłość i wiosnę;
a wolności myślenia trzeba strzec - zwłaszcza na takim portalu!
pozdrawiam! :)J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



i tak trzymaj;
identyfikowanie się z podpaskami to oczywisty absurd;
to jak identyfikowanie się z polo, krawatem czy zegarkiem, a niechby i z viagrą...podpaska ma tu kontekst i nie ma to nic a nic wspólnego z płcią, kobietami, fizjologią, ale dużo z aksjologią, z postulowanym "komfortem";
dziękuję za stanowisko - współbrzmi z moimi intencjami; a prawidłowe odczytanie intencji to początek wszelkiej analizy interpretacyjnej;
:) J.S


och ach ech :)))))
a na początku chciałam dać tylko jednozdaniowy komentarz
miał brzmieć: czy ktoś zauważył, że to wiersz o zabijaniu ?
Opublikowano

och ach ech :)))))
a na początku chciałam dać tylko jednozdaniowy komentarz
miał brzmieć: czy ktoś zauważył, że to wiersz o zabijaniu ? --------------------------------------------------------------------------------

Dnia: 2008-04-17 09:22:25, napisał(a): myślątko
Komentarzy: 440

pl.youtube.com/watch?v=nUDIoN-_Hxs

?
J.S
!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...