Bezsilność

[M.E.FIRCHO]

Płaczę do środka.
Alkoholizuję swój ból
by nie miał delirium
i nie konał.
A on, targany
milionem drgawek,
łyka je chciwie,
zachłystując się
każdą najmniejszą kroplą.
Prosi o jeszcze,
nie chcąc odejść
z ciepłego ukrycia
mego wnętrza.
Więc mu daję,
uzależniona
od chwil spokoju,
gdy potem śpi.
Uwięził mnie
w swym ogromie,
wiedząc, że nie dam
mu umrzeć.
Karmi mnie
wspomnieniami,
mamiąc ułudą,
że wrócą,
sam nabierając sił.
A moja twarz sucha
i oczy puste przez niego,
niewypłakane.
Zabrakło mi łez…
Dajcie mi wódki.

[H.Lecter]

Pisanie o bólu to spacer po linie.O bólu piszą [pisali/pisać będą ] wszyscy,łatwo polecieć w dół,w banał.Tobie udawało się całkiem nieźle do końcówki.Ta wódka jest niepotrzebna,jakaś taka "łatwa" i oczywista.Mimo wszystko robi wrażenie.

[BERGAMOTKA]

Pozwoliłeś mi wejść w stan,który potrafiłam sobie tylko wyobrazić.Szkoda,że forma jest lekko chropowata,słowa trochę zużyte.Stan bólu i delirium wyklucza interpunkcję i duże litery.Mimo wszystko dziękuję.

[M.E.FIRCHO]

dziękuję za komentarze.

trudno polemizować i nie zgadzać się z niektórymi z Waszymi opiniami, powiem jedynie: miało być chropowate i zużyte ;)
interpunkcja to faktycznie drażliwy temat, bo determinuje odbiór ;)

ostatni wers pojawił się kilka miesięcy po powsataniu wiersza, jako mały knebel na zamknięcie niektórych ust... ale go nie żałuję

acha, BERGAMOTKA: nie jestem mężczyzną ;)