Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zepchnięty

Ania_Ostrowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Nie lepiej byłoby - odtrącony?
Obrazek Ok, ale jakoś bym go przebudowała.
Pozdrawiam serdecznie
"odtrącony" oczywiście może być jeśli lepiej pasuje Ci do Twojej interpretacji, ale ma jednak nieco inne znaczenie. "Zepchnięty" bardziej mi się kojarzy z użyciem siły fizycznej lub argumentów. Teraz myślę, że dodatek "na bok" nie jest właściwie konieczny, bo czy na bok, czy na drugi plan to zawsze jest po prostu brutalne zepchnięcie - tego, kto trzyma bukiet lub tego, któremu go niesie.

pozdrawiam również - Ania
Ann N.N.

Ann N.N.

Opublikowano
Opublikowano

To może odepchnięty? Zepchnięty to może być np. ze stołu.
A i to dziwnie wg mnie brzmi brzmi.
Po prostu nie pasuje mi to, że jednocześnie jest "zepchnięty"
(niefortunne moim zdaniem słowo) i jednocześnie jest w czyjejś
dłoni. Ale to moje odczucie, mogę się mylić. Pozdrawiam :o)

UFO

UFO

Opublikowano
Opublikowano

Owszem, mam w ogródku, skąd wiedziałaś;> hehe. Głowa mnie od nich nie boli, wręcz przeciwnie, nie mogę sie nimi nasycić;) kocham ich zapach i kształt

Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Skoro masz takie odczucia to znaczy, że moje haiku nie wyszło tak jak chciałam. W teorii przeczytałam, że w haiku mogą, a nawet powinny być, dwa dopełniające się lub kontrastujące obrazy. Moje miały być dopełniające stąd słowo "zepchnięty" wcale nie dotyczy bukietu. Bardzo dziękuję, że poświęciłaś czas o tej porze - Ania
jasna

jasna

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



P.S.
Pierwszy mój odczyt to był "potrącony" np. przez kogoś (tłum) lub coś,
ale pomyślałam, że dwuznaczność kosza będzie odpowiedniejsza
dla tego haiku.
Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dwuznaczność kosza jest bardzo w porządku, w pierwszej chwili o tym nie pomyślałam. A w mojej wersji ze zwiędniętym bukietem konwalii miało być dziecko pierwszokomunijne ... A zepchnięte na bok - albo ono, bo nie ma takiej siły przebicia do pierwszych rzędów jak rówieśnicy, albo - samo Sacrum - bo nie wytrzymuje w tym dniu konkurencji z czekającymi w domu prezentami i jest zepchnięte na drugi plan. Ciesze się, że dzięki Wam odkryłam nowe znaczenia - Ania

Ania_Ostrowska

Ania_Ostrowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pierwszokomunijność niewidoczna
poleciałabym bardzofajnym skojarzeniem Jasnej

bukiet konwalii
zmięty w spoconej dłoni
i znowu kosz

wtedy masz wymiętoszenie kwiatów ze zdenerwowania albo przejęcia. masz zmięcie go póxniejw gniewie lub żalu, ciśnięcie do kosza i masz odkryty powód tej sytuacji, jako kosza danie

czułki :)
Bardzo mi się podoba Twoja wersja - dla uniknięcia niezdyscyplinowania mogłoby być:

bukiet konwalii
zmięty w spoconej dłoni
kosz zaliczony

też oddaje ten sam sens - ale chyba to jest jednak zbyt swobodne sformułowanie - jak myślisz? Ania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wiersze_z_szuflady
      On kochał za ich dwoje

      Przez wiersze_z_szuflady · Opublikowano

      @TTL Idealne ukazanie przemiany z kochającej kobiety na zniszczoną przez złe doświadczenia femme fatale, z silnie narcystyczną osobowością. Czytając ten utwór, przypomniałem sobie siebie… młodego, niedoświadczonego, który był w stanie poświęcić, oddać siebie… bezgranicznie.    Pozdrawiam serdecznie.
    • Poet Ka
      Rodzynki na niebie

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @wiersze_z_szuflady dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Kamil Olszówka
      Na uczcie u Wierzynka…

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      Najprzedniejszego wina kropelka, Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha, Spłynęła po brodzie dumnego króla, Dziwiąc się pięknu jego oblicza,   Gdy tak bezładnie spadała, Zachwycając się pięknem królewskich szat, Całą jego sylwetkę ujrzała, Widokiem tym do głębi poruszona,   W jednej krótkiej chwili, Ujrzała wszystkich znakomitych gości, Monarchów i dostojników z całej Europy, Królów i arcybiskupów dostojnych,   I wielkim zapłonąwszy zachwytem, Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę, Skąpaną w blasku niezliczonych świec, Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,   Na suto zastawionych stołach, Nie zabrakło najwyszukańszych potraw, Uginały się pod ciężarem mięsiwa, A królowała niepodzielnie dziczyzna,   Widząc kunsztowne złote korony, Zdobiące je krwistoczerwone rubiny, Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich, Towarzystwa czystego złota zażyć,   Widząc lśniące królewskie płaszcze, Najokazalszym futrem podszyte, Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem, Ośmieliła się zamarzyć skrycie,   Widząc wielkie złote misy, Zachwycona blaskiem ich skrzącym, Zapragnęła w sobie go odbić, Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,   Widząc śnieżnobiałe obrusy, Pozazdrościła im ich bieli, Zamarzyła którykolwiek z nich splamić, By na zawsze pozostać tylko z nim,   Lecz mim drgnęła króla powieka, Skończył się krótki jej czas, Była bowiem zbyt maleńka, By dłużej niż króciutką chwilę trwać,   Gdy na posadzkę spadła, W okamgnieniu się rozprysła, Przez nikogo niezauważona, Krótki żywot swój zakończyła…   Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz, Nie znalazła się na kronik kartach, Lecz by nie pozostała zapomniana, Skreślił wiersz o niej skromny poeta...    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Uczta u Wierzynka, obraz Bronisława Abramowicza z 1876 roku.        
    • QiA
      re: ]kiedy to wszystko się wreszcie zacznie[

      Przez QiA · Opublikowano

      [w odpowiedzi na wiersz "[kiedy to wszystko się wreszcie skończy]" autorstwa Michał Pawica]   kiedy to wszystko się wreszcie zacznie jeśli kiedyś się w końcu zacznie/skończymy z oduczaniem milczeniem/się od końca   bo język, który został wyrwany z tobą wciąż liczy, że jest w pełni autotomiczny odrośnie jak jaszczurce ogon: gładki, syczący, dwujęzyczny, czerwony bez białej patyny z całym arsenałem smaczków   <za/pomni o czymś takim jak ageuzja>   posmakuje ziemię - znaczy: skosztuje owoców pracy własnych rąk, które były skłonne po/święcić nienaganną aparycję pa/paznokci - to one drapały ziemię po grzbiecie z  którego za/rosło kiedyś inter/pol/e makami z surową rybą i środkiem usypiającym   po/smaku/je słowo z/ja/wy jawa - nie-sen jawa - wyspa java - język post/rzeczy/wistości ob/jawy: cisza jak makiem zasiał   od/smakuje słowo am-am ale brzmi ono jak ostatnia wola skazanego wykrzyczana za/żądana za/rządzana ost/tatni po/osiłek z maka   więc nie pytam o czym/jest ten wiersz jest jak... "zzz" bz/z/zyczenie muchy z/z/zająknięcie snu z/z/zszargane nerwy z/z/zmowa milczenia niech poezja mówi sama za siebie, niech z/z/z poetą dobierze się jak w korcu maku
    • Poet Ka
      Retro kabriolety

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97 piękne! dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @LessLove szarmanckie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...