Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Andy marzył umrzeć na raka trzustki(umarł na rak płuc)

Pan poeta 2
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan poeta 2

Pan poeta 2

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Andy marzył umrzeć na raka trzustki(umarł na raka płuc).

jedna z tych butelek nie zostanie kopnięta
tętno maleje
andy zrzuca butelki z kołdry każdą chwilę
którą przerywa tętno
andy wykorzystuje na papierosa słucha dzwięków czyta
tętno przerwane oddala się snuje

zbliża się niemoc , andy jest sam, pokój jest wyludniony
andy jest wyludniony gra rolę papierosy są szybsze zwiększają
tętno drzwi są we wnętrzu serca andy nie może znaleźć swojego
serca andy grzebie po klatce andy kaleczy się andy wie
że jego praca będzie pochwalona

andy wstaje ból wstaje czad wstaje - andy wygląda
na dworzec centralny andy nie odjeżdzaj! -krzyczy pociąg
do papierosów andy zaplił nieustannie coś się porusza
w andym roni krew wie że jutro wyjdzie ze szpitala
i nie umrze na raka trzustki, wie że już umarł na raka
płuc



brak interpunkcji - zamiarzony, pzd

Emu Rouge

Emu Rouge

Opublikowano
Opublikowano

tętno maleje / zwiększa się ( jak tak mozna??;ppp) => tętno zwalnia / przyśpiesza
przeraża mnie fakt, że ten wiersz mnie w jakiś sposób ujmuje, intryguje i zaciekawia
ale niechlujny jest jak diabli!!!
pzdr aga

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Pończochy z porcelany

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • Berenika97
      letni wierszyk o spódniczkach

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
    • Berenika97
      Eteryczne światy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stukacz   Wzruszający obraz człowieka rozdartego między zwykłym szczęściem a wewnętrznym labiryntem - aniołami i demonami własnego życia. Ostatnia zwrotka brzmi jak pogodzenie się z losem, bez pytania "dlaczego". Przyjemnie się słucha. :) 
    • Berenika97
      Nie żałuję snów

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Toyer   Świetnie oddana dynamika między marzeniami a koszmarami - zwłaszcza obraz "zapaśniczego chwytu" nocnych mar i pytania "gdzie się podziało bez koszmarów życie" robi wrażenie. Ostatnia zwrotka jest znakomita! 
    • Berenika97
      Dylemat

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec   To prawda, bo moim zdaniem dylemat jest indywidualny. Radzący nie ma dostępu do pełni wewnętrznego doświadczenia drugiej osoby - jej historii, lęków, wartości, tego, co naprawdę czuje pod powierzchnią deklaracji.   Kant powiedziałby, że tylko sam podmiot ma dostęp do swojej woli i motywacji. Sartre powiedziałby, że to forma "złej wiary" - ucieczka od wolności i odpowiedzialności za wybór. Bo dylemat to nie zagadka do rozwiązania, tylko sytuacja, w której człowiek sam musi się określić. Rada może oświetlić drogę, ale nie może iść za kogoś.   Pozdrawiam.   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...