Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

szary wiersz napisany ołówkiem
twardo stąpa po papierze
wyrzynanie zgłosek ma już dawno za sobą
ciągnie smugę leworęczności

szara treść wiersza nie jest w formie
prosta droga na skróty
skojarzenia w kształcie
na końcu języka pisze swoje
twoje lustro powinno opisywać

inną szarość

choćby ptaka na drzewie
ale na zupełnie innej gałęzi
tę samą lekturę ale na innej lekcji
i w odmiennym kontekście
przechodnia na innej ulicy w innym mieście
tę samą gazetę kupioną w innym kiosku

szary wiersz pisze lekarz w białym kitlu
i blada sprzątaczka
kierowca na czerwonym świetle
stoi znak zapytania
o te wszystkie kropki
widziane może z wieżowca
samolotu pałacu kultury

a może to ty
jesteś jedną z nich

Opublikowano

szary wiersz napisany ołówkiem
twardo stąpa po papierze
wyrzynanie zgłosek ma już dawno za sobą
ciągnie smugę leworęczności

ta smuga Maćku to już przez całe życie,
ta zwrotka to majstersztyk, bardzo miiiiiiiiiiiisie
to porównanie do zaczynajacego chodzić maleństwa, ale ty już nie taki mały w pisaniu wierszy;))
ciesze się że wspomniałeś o Pałacu Kultury, mam do niego wielki sentyment i gdy słysze że chcą go zburzyć, krew sie we mnie burzy...
bo to ja jestem jedną z tych kropek widzianą z góry!!!!!
serdecznie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a kupy w pieluchy jeszcze robi czy ma już za sobą trening czystości? ;-)
nie wiem czy dobry to tekst czy zły, ale infantylny strasznie.
zostawiam koment nie ze złośliwości a w celu podkreślenia że ten ostatni tekst był dużo lepszy...
pozdrawiam
Opublikowano
szary wiersz pisze lekarz w białym kitlu
i blada sprzątaczka
kierowca na czerwonym świetle
stoi znak zapytania
o te wszystkie kropki
widziane może z wieżowca
samolotu pałacu kultury


każdy z nas pisze szary wiersz swojej codzienności,
przed każdym jest niepewność, czy dobrze...
wszak oceniane gdzieś w górze

pozdrawiam serdecznie
-(jedna z szarych kropek)
teresa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a kupy w pieluchy jeszcze robi czy ma już za sobą trening czystości? ;-)
nie wiem czy dobry to tekst czy zły, ale infantylny strasznie.
zostawiam koment nie ze złośliwości a w celu podkreślenia że ten ostatni tekst był dużo lepszy...
pozdrawiam


tekst tekstowi nie równy, dwie różne różności
ale dzięki za odwiedziny

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...