****

[bona]

Przystępuję do ciebie - kto ja jestem kto ty jesteś
bo chciałbym jeszcze rzecz bardzo kto jesteśmy
napisać
Edward Stachura

w otwartych drzwiach mosiężna kołatka. dalej korytarz
i schody - mocna drabina z poręczą.

w pokoju, na słonecznej podłodze, odbite okno i przesiana
firanka. sieć w której znikasz wraz z oczkiem. na wprost
obraz. koronkowa rama, płótno w granatach; w nim
zimny, rozświecony ogarek.

książka śpi grzbietem do góry, obok flet, wysypany tytoń.
na szkatułce moździerz i świeca; z kształtu schodzi kształt.
rozedrgany półmrok, dym. ułożone w iks dwa pióra.

odgłos szurania, dach musi podtrzymywać zbyt długą gałąź.
na południowej stronie niebieska szyba, metalowe łóżko
bez materaca. od ściany do ściany przeciąga się nieobecne.
pod nim i na sprężynach kurz wytrzepany z przestrzeni.

[myślątko]

i nie wiem! lubisz ten dom czy nie?

[bona]

To dla Ciebie pytanie. Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam
:)

[Jego Alter Ego]

czytam - opisy, idę dalej - opisy, myślę sobie - pewnie coś na końcu się stanie...a tu klops
zawiodłam się:(
i jeszcze nie odnalazłam nawiązania cytatu do treści wiersza

jak dla mnie tylko momentami, maleńkimi
poza opisami nic tu nie ma moim zdaniem

pozdrawiam
/m.

[zdzisław dyrman]

Właśnie, ja też się zastanawiam, co w związku z tym? A szkoda, bo opis fajny. Bardzo dobrze do takich opisów pasują lakoniczne wtręty refleksyjne, odautorskie, krótkie komentarze, dopiski, niby mimochodem. A tutaj nie ma za bardzo i to szkoda, bo tak pozostaje tylko i wyłącznie opisem i zostawia uczucie niedosytu.

Pozdrawiam

[bona]

Dziękuję za opinie i wszystkich serdecznie pozdrawiam
:))

[Dotyk]

Zobacz bono, co się stanie, kiedy utniesz puentę w połowie:

"odgłos szurania, dach musi podtrzymywać zbyt długą gałąź.
na południowej stronie niebieska szyba, metalowe łóżko
bez materaca. pod nim i na sprężynach (zresztą wszędzie)
kurz wytrzepany z przestrzeni. od ściany do ściany
przeciąga się nieobecne.

Otwiera się przestrzeń dla czytelnika, co więcej - "przeciąga się nieobecne" - samo w sobie jest niezwykłą historią, bo każdy z nas może sobie dopisać ciąg dalszy i to sprawia, że reszta zaczyna naprawdę żyć. A wiersz zasługuje na to życie:)

mirka

[zebra]

Pani Bono, dla mnie ten tekst to początek bajki, dobrej bajki może nawet, kto wie. ale wierszem mi się to nie czyta. liczyłam na jakiś mocny akcent pod koniec, akcent tajemniczy, baśniowy. ale sam opis, w dodatku z tak wyłożonym tytułem, niestety.

ps.przesiana firanka brzmi jednak uroczo, naprawdę.

[bona]

Dziękuję kolejnym gościom. "Dotyk", właśnie tak zrobiłam już na PP, wczoraj i cieszę się, że ktoś mój zabieg potwierdził, tutaj będzie tak samo.
Wszystkich serdecznie pozdrawiam:)))

[bona]

Pomyłka, zmieniłam coś innego a Tobie chodzi o ostatni wers- przemyślę:)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

u Stachury było zdaje się coś o firankach potrąconych przez Nią, już nieobecną?
i że On wybiegł za nią i - odtąd - jest zagubiony.
nieobecność jako fizycznie odczuwalna obecność, czyli w skrócie coś takiego:


wiosenny wieczór
wiatr porusza firanką -
myślę o miłym


ogólnie ciekawy pomysł, ale trochę długo idzie się do tego ciekawego końca moim zdaniem.
pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Ładne malowidło, hiperrealistycznie ujęte w słowach.

[Robert_Siudak]

ładnie namalowane, tyle że nie spointowane.

czytam, widzę, czytam, widzę, czytam, myślę - "no zaraz to mi pointą przywali"
a tu ... nic ?

[bona]

Może lepiej, że nie przywaliło? Pozdrawiam wszystkich:)))))

[Marek Paprocki]

faktycznie, może prędzej opowiadanie

[bona]

Pozdrawiam i dziękuję:)