otwarcie2

[leonard toczmak]

Płonie o tej godzinie martwe miasto.
Tańczą w szale bezimienne płomienie
zataczając święte wzory
na tej wypalonej ziem.

Wśród martwych głów i oczu
miłość tu martwą uprawia się świetnie
z nią układam wszystkie żywe resztki
do snu.

Niemymi zdaniami wciąż krzyczę
prosto w wypalone oczy
do ciebie
martwej nieodwracalnie.

[Don_Kebabbo]

miłość tu martwą uprawia się świetnie
z nią układam wszystkie żywe resztki
do snu.

Ten fragment mi się podoba ale pozbyłbym się "tu" z jego pierwszego wersu.

Całość moim zdaniem zbyt patetyczna i zdecydowanie za często pojawia się w niej słówko "martwy",
cztery razy na trzy strofy to już lekka przesada ;)
Warto by też pomyśleć nad oryginalniejszymi sformułowaniami, bo fraza "wypalone oczy"
była użyta już co najmniej 833 razy (wg google) ;)

Pozdrawiam.

PS. Jeśli czytać tytuł bez dwójki, to ciekawie przechodzi w pierwszy wers - o, to też mi się podoba.

[a._mrozinski]

1. Dużo przymiotników, może nieco za dużo? może nieco zbyt gęsty wiersz?
2. Skoro martwa głowa to i oczy martwe - nie wygląda to najlepiej. Lepiej same oczy. A może zamiast głowy np. dłonie?
3. Krzyczę w wypalone oczy do ciebie - też niezbyt mi się to podoba. Może ładniej byłoby 'w twoje wypalone oczy'?

Mimo tych uwag, podoba mi się. Brakuje oszlifowania, ale coś w tym jest.
Arek

[Mr._Żubr]

Zgadzam się z ostatnim zdaniem wypowiedzi szanownego Przedmówcy:]
Pozdrawiam