rozmowa w czasie umysłu

[ewan_mcteagle]

Nie czytaj słów, nie pamiętaj wazonu, ani krzeseł
gorętszych od żelazka. Ani szczegółów za drzwiami.
Zostaw papiery nie sprzątnięte, przyjemności własne,
ponure, kurz między książkami. Kwiaty, ogrody oraz ptaki
głuche za oknem. Niech odejdą wraz z nami: mój atomizm logiczny,
filozofia gdzieś z boku, jakby z morskiej piany. Gdy cierpię
z dala od ludzi, niczym dom wariatów, albo las pod parasolem,
jak brzydka kobieta. Oczy łzawią widokiem na Bieszczady.
Spodnie pogniecione, nogawki przetarte od jeżyn przydrożnych.
Oddalony o przymrozek zasypiam wbrew kawie. Na twej ulicy
aż za pola, przez wszystkie kałuże, chodniki, poskręcane trzewia.
Gdybym odgadł zapomnienie, odgarnął liście, by cię dosięgnąć.
W zachwycającym półmroku, gdy za oknem ścinają drzewa.

[Tomasz_Piekło]

Robi wrażenie, choć miejscami trochę dużo tego wymieniania, ale podoba się.

[Atena]

proza pocięta enterami. ciekawe myśli, ale za bardzo rozwleczone.
Popracowałabym jeszcze nad formą.
Pozdrawiam,
A.

[zak stanisława]

albo las pod parasolem,
jak brzydka kobieta.

dziwne porównanie....
zaintrygowało mnie

[ewan_mcteagle]

zaintrygowało..:) to już coś:)

dzięki za komentarze:)

[Sylwester_Lasota]

ciekawe.
przeczytałem kilkakrotnie i, moim zdaniem, to jest dobry tekst. trochę tak jakby bez sensu, trochę tak jakby o niczym, ale przyciąga, intryguje i, co mogłoby się wydawać dziwne z powodów o których wspomniałem powyżej, prowokuje do myślenia. to mi się w nim najbardziej podoba.
pozdrawiam.