Herbaciany

[Magda Rosa]

Kroplą herbaty przelewam
sny między filiżankami
szkło kaleczy mocniej
a jednak
dopóki wierzę
lustrem nie będzie dno

Mówiłeś pamiętaj
kryształki cukru
zamknięte w nich słońca
zachody i wschody

a ja znam tylko
blask złocisty gorąca
chwili wtulonej w dłonie

Wtedy wierzyłam
między wrzątkiem a lodem
jest przestrzeń

Dziś wiem
cukier i gorycz
splatają się w jeden smak
herbaty w promyku słońca o świcie

I tej ostatniej przed snem

[Rachel_Grass]

mam mieszane uczucia względem wiersza, nie podobają mi się w nim słońca, lustra i inne przejawy nieskończonej powtarzalności. ale jestem na plus chyba...
pozdrawiam.

[the promethei]

Podoba mi się. Fajnie jest usiąść i w filiżance - zaparzyć pamięć o czułościach.
Siedzisz, robisz łyka ( w moim przypadku: jeszcze papieros ), jakiś piękny, nudny widok. Patrzenie przed siebie ( = niepatrzenie ), brak koncentracji, surfowanie w myślach.
No tak: herbata z goryczką. Ma się czkawkę, mam nadzieję, że u ciebie była ona krótkotrwała. Zresztą, przesłodzona herbata źle działa na żołądek, a ten jest w życiu najważniejszy hłe, hłe. Może ON nie był wart twojego żołądka?
Pozdrawiam: wiersz jest ok.

[a._mrozinski]

Masz mnie. Uwielbiam herbatę.

Arek

[zak stanisława]

a ja znam tylko
blask złocisty gorąca
chwili wtulonej w dłonie"
ładnie Różyczko
cmok

[Marusia aganiok]

Podoba mi się przestrzeń między wrzątkiem
a lodem:)) Ładnie:))
Pozdrawiam.

[Judyt]

wszystko dobrze oprócz luster
chyba ich nie lubie już
pozdr. ciepło

[Atena]

też mi się kiedyś przydarzył taki herbaciany wiersz.
widać, herbata ma jednak to coś,
pozdrawiam,
A.

[Nata_Kruk]

Miło w tym herbacianym nastroju. Czy koniecznie musi być w I - szej strofce... "lustrem nie będzie dno"...
Mówiłeś pamiętaj
kryształki cukru
zamknięte w nich słońca
zachody i wschody...
tak bym to widziała...
mówiłeś pamiętaj
w kryształkach cukru
zamknięte wschody i
zachody słońca.
Ogólnie... fajnie się czyta, pozdrawiam... :)