ostatni wiersz

[w łodzi mierz]

......................................dedykowane takiemu jednemu.........


wiosną nieobsianych pól patrzę na półki tłustym poetom
podległe. zwarte jak głód malutkiej córki – płacze bo mleko

daleko a mamy wzór na dysce szumi – czytam jej nieco
potem jabłuszko. król-ból strzela z dwururki: kolka i lato

zimą jeszcze byłaś płód teraz w południe grzejemy krętą
dróżką - bez śladów kół skrót - do babci: na mur parzy się mięta

jesienią nie będzie zbiór wierszy – wiewiórki wojna przeklęta
z żył mi wytoczy. ty tul się do mnie córuś, rośnij. nieprędko

zrobi znowu mój Bóg „buc” z czułością w czółko. tylko pamięcią
mogę dotknąć, objąć w pół twoją mamusię. rozrzucam ziarno

po wspólnych domach mód, w obcych stołówkach duchowe jadło
układam sobie na mózg. z ohydą pluję w sztuk mistrzów sadło

„books” z półek ściągam na stół i pokazuję puste, zwietrzałe
miejsce gdzie grzechotek luz dobrze się czuje. empata? e tam:

poeta nie musi już pisać w ogóle – stworzył człowieka

[ava mirabell]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

peel został ojcem, to gratuluję, co do ostatniej - chyba teraz właśnie powinien zacząć,
a przy okazji rzeźbić, modelować, chronić i nade wszystko kochać ludziów, ufff :)

pozdrawiam ) ava.

[w łodzi mierz]

do formy nie jestem przekonany nagle

[Judyt]

niezła paleta
pozdr. ciepłe
tyle sie wysiłam

[w łodzi mierz]

ava: ufff
judyt: nie rozumiem