ostatni Naguala

[Wstrentny]

Trzej mężczyźni wojownicy i kurier
pomiędzy mną a tobą jak cztery typy aktywności
i temperamentu który stworzył orzeł
w pierwszym mężczyźnie Naguala i kobiecie Naguala
aby widzieli siebie

Umieścił ich na świecie i oto chodzimy ulicą
która urwała się kiedyś pod stopami Baczyńskiemu
widzimy go śniącego na brzuchu ma fartuszek włókien
a osiem kobiet wojowników u jego głowy dzieli się
na prawą i lewą planetę

Orzeł nauczył wojowników każdej planety reguł
skradania się a śniącego śnienia więc Baczyński śni doskonale
gdy jego wiersze skradają się w nas jednostajnymi wieczorami
kiedy nad naszym mieszkaniem przy Puławskiej wypala się w kloszu zimy
żółty księżyc

Ptolemeusz z Aleksandrii we mnie wie wówczas że jest
śmiertelny i jednodniowy lecz kiedy zasypiasz znużona
ja siadam jeszcze przy oknie i śledzę obiegi gwiazd
tudzież powroty ich dotąd aż nie dotykam już ziemi

Orzeł zabrał ponoć kobietę pierwszego Naguala do innego świata
gdzie służyła jako przynęta prowadząca do szczeliny
a gdy Nagual był gotowy do przejścia czekała tam na niego
aby przeprowadzić go z powrotem na drugą stronę

Ja też choć już wiem że odległość księżyca od ziemi wynosi ponad 384 tys km
powracam co noc okrywam zsuniętą kołdrą a ty uśmiechasz się wtedy
z naszej planety prosząc

jeszcze tu troszkę pomarudźmy

[Wstrentny]

Nagualizm -
Droga wiedzy zaczerpnięta z indiańskiej tradycji starożytnych Tolteków. Nagual to obecność mocy, dla człowieka - efekt działań Nieskończoności. Podobnie jak Tao - niewyrażalny słowami. I choć nieopisywalny, jest obserwowalny i dostępny. Człowiek wiedzy korzysta z naguala, będąc świadomym jego skutków, lecz nie rozumiejąc ani istoty, ani sposobu jego działania. Nagual jest źródłem. Człowiek wiedzy korzysta z naguala krocząc ścieżką ku swej pełni. Pełnia zaś, to harmonia pomiędzy tym w człowieku, co organizuje mu postrzeganie w zrozumiałe formy zwane Tonalem, a źródłem spostrzeżeń Nagualem. Pełnia to otwartość Tonala na Nagual.

www.castaneda.pl/nagualizm.html

i o Ptolemeuszu "we mnie":

Wiem, że jestem śmiertelny i jednodniowy, lecz kiedy
śledzę obiegi gwiazd, tudzież powroty ich,
już nie dotykam ziemi, ale u Zeusa w gościnie
bogów spożywam karm, słodkiej ambrozji dar.
(przeł. T. Sinko)

choć nie wiadomo na pewno, czy to właśnie Ptolemeusz jest autorem powyższych słów.