Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozbierasz mnie oczami czarującym głaszczesz słowem
A delikatny wietrzyk masuje mnie w tym dotyku zmysłu.
Sokoli wzrok miłości zagląda wnętrzu w słodycz dla kwiatu.
Rozum gubi podstawy z potopu myśli mąci maluje obrazem.

Otumaniasz moje ego! Bije dobro złego - serce z mieczem.
Puszczają tamy wody motyl w tęczy, a ciało w pokuszeniu.
Łącze z telepatii listy śle;z duszy lotem w przekazie z eteru.
W galopie rumaki z kopyt iskry świecą - uczucie szczęściem.

Woda z ogniem walczące żywioły tańcują w rwący magnetyzm.
Most z tęczy rzuca ziemi trapy wpływającego do brzegu okrętu.
Róża w kolec w krew rani, choć boli to urzeka swoim pięknem.

Wybijają gorące gejzery fontannami w cudownym zjawisku.
W objęciach szczytami góry w panoramy, a tu ziemia - niebem.
Euforia w kochaniu rozkwita w ekstazy, z widoku dla grzechu.

  • Odpowiedzi 47
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Dlaczego tak myślisz? Wręcz przeciwnie.
Jak bym chciał - to bym całą stronę zasypał sonetami.
Mam ich dziesiątki, Ty setkę jestem blisko Ciebie.
Ale to się, nie liczy w prawdzie, tylko jakość, nie ilość - prawda: Wstrentny
Mogę owe pisać, od ręki tak jak Ty mistrzu.
Ale nie ma mi kto? Powiedzieć,
który z nich się nadaje, na ogólną stronę.
Ave! J.L.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ale ja mam serce, właśnie dlatego coraz mniej piszę o miłości. poza tym najłatwiej
o niej pisać. a oto dowód, że też bije we mnie czułe serduszko:


Bo jutro przyjdą dni nic nie warte,
zawyją noce rozsmucić nas.
Przez drzwi na cztery skoble zawarte
podkradnie się bim bom... złodziej głaz

Więc proszę, biegnij: co sił! co tchu!
ustami szukać moich ust,
a zawsze całuj ostatni raz -
już bim bom... w oknie podgląda nas

Wytrych przykłada do czułych miejsc,
z ostatnich złudzeń opróżnić sejf
- więc gońmy! spieszmy uśmiechnąć się,
nim bim bom... skradnie ciebie lub mnie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


inne planety też coraz bardziej poznajemy, nie stawiając na nich nogi. na niektórych
pewnie nigdy nie postawimy bo zostalibyśmy natychmiast zmiażdżeni kilkaset razy
większym ciążeniem niż nasze, ziemskie. a jednak to co niepoznane do końca
wbrew zdrowemu rozsądku tym bardziej pozwala nam (d)określać siebie:


Zapatrz się w noc - nic w niej nie ma,
wszystkie planety są możliwe,
każda myśl o niej z ciebie idzie
i każde słowo ją odmienia.

Tak słucham siebie kiedy jesteś
i w twoich oczach widzę siebie.
Kiedy odchodzisz, w sobie milknę
i jaki jestem - znowu nie wiem.

Opublikowano

Nie martw się o jutro


jutro się samo o siebie zatroszczy.
Nie znasz dnia, ani godziny,
nim dzwon wybije po raz ostatni bim bam.
Ten złodziej błądzi jest wszechobecny
On wie, że nas okrada każdej nocy
z każdego dnia ów czas przeklęty.
Spójrz w lustro, nie widzisz zmiany.
Całuje Twoje usta, a skroń nam bieli
rękę wyciąga w chytry uśmiech twarzy,
co tam chowa? W zanadrzu za pazuchy.
I tylko liczy z kalendarza kartki;
tak codziennie, ma taki już nawyk.
Więc cieszmy się, tym co w życiu mamy
z każdą chwilą, bo jutra może już nie być.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ale powinieneś to uchwycić inaczej, a nie powielić. przecież był już czas jako złodziej,
który okrada zakochanych z czułych miejsc, więc ile razy o tym jeszcze pisać?
to samo powtarzasz raz za razem a to za Nerudą, to za Kochanowskim (jak o zdrowiu)
a sztuką jest patrzeć na coś inaczej a nie malować w kółko tego samego jelenia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tak, ale ja zauważyłem, że wiersze potrafią być niebezpieczne. pewien człowiek
uciekł na koniec świata i tam założył osadę od imienia Tej, która zachwycała się moimi sonetami.
inny w Patagonii na złość nazwał konia moim imieniem żeby móc pisać Innej, że też
ma swojego (nieczytelne)
zaś najbardziej z nich pechowa Dama przeczytała kiedyś niechcący coś napisanego przez mnie bez zastanowienia i szukała autora dotąd, że już od kilku lat musi się z nim męczyć.
haha... teraz Pani rozumie, dlaczego muszę się hamować?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no tak, u mnie jest w kontekście złodzieja bim bom... a u Ciebie bim bam
podobnie bezwiednie naśladujesz innych, tak jak czasem dopadnie
człowieka jakaś zasłyszana melodia i fałszując niemożebnie nuci ją nawet nie wiedząc, kto ją ułożył.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



kiedy wreszcie zaczniesz myśleć nad tym, co piszesz?
skoro wyciąga rękę to chyba widać to, co miał schowane za pazuchą?
albo: złodziej wie, że nas okrada - genialne! (i jeśli złodziej to... chowa rękę!
ukrywa to, co ukradł))
musiałeś też porównać do siebie czytelnika i walnąć go w łeb łopatą,
żeby na mur beton wiedział, że chodzi oczywiście o czas (ów przeklęty)
poza tym jak zwykle stylizacja: ten złodziej (a tamten to co, inny?)
ów czas (jest jakiś inny?)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to się nazywa po prostu: małpowaniem. myśli trzeba ujarzmiać,
inaczej rzucalibyśmy się na każdą babę która wpadnie nam w oko.
podobnie jest z pisaniem - jeszcze nie zauważyłem u Ciebie jakiejś indywidualnej
myśli czy metafory. może podaj przykład, bo nie śledzę przecież wszystkiego?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ech tam, przy porodzie to już wszystkie są zdrowe i takie same;) Pzdr.
    • @Lenore Grey   bo ja właśnie......wstyd przyznać ale nie znałem Twojej twórczości.   dopiero teraz:)     już mnie ujęłaś plasttycznością obrazowania.   to coś takiego jakbyś potrafiła tworzyć obrazy bez horyzontu.   przestrzenne.   to bardzo rzadka umiejętność.   będę Cię czytał:))))   przepraszam za literówki - piszę na smartfonie.   to nie jest dobre tłumaczenie.   wiem.   wybacz.
    • lśnienia kałuż z gorących źródeł zmysłów i pozazmysłów   zmiana wiatru metafor i patosu wszędzie ćwierkanie   przeciska się słońce paradoksem i żartem wyschnięta trawa   wmarznięta na kartkę  mistycznych znaczeń   kropla z tysiąca  i jednego wodospadu tęskni mówi żyje   prawdziwymi kolorami  tęczy      
    • @Migrena Niesamowitą przyjemnością była lektura Twego komentarza...  Wiersz przyszedł do mnie spontanicznie, a jednak jak wszystko pieknie składa się z tym, co napisałeś.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bo tak — moje wiersze, jak i opowiadania, są senne i na próżno w nich szukać typowej fabuły.    A jednak moja percepcja jest geometryczna, że tak to ujmę. Obrazy przychodzą mi niezwykle łatwo, jak film, a za nimi głębsza warstwa, tj. masa połączeń z innymi motywami, symbolami...   Bardzo cenię sobie Twoje słowa. Dziękuję
    • @Lenore Grey   skrótowo rzecz ujmujac  to jest wiersz o tym, jak psyche, poddana intensywnemu 'światłu”, traci swoje deko racyjne formy i przechodzi przez konieczny moment rozpadu aby z fragmentów stworzyc coś, co nie jest już tylko obrazem, ale miejscem życia .   swoistą oazą, która powstaje nie mimo pęknięcia, lecz własnie   dzięki niemu .   czytam go  jako zapis wewnetrznego procesu, w którym psychika najpierw tworzy własne, estetyczne iluzje a następnie poddaje je działaniu bezlitosnego światła świadomości,    w tym sensie wiersz dotyka tego, co w psychologii głębi kojarzyłoby się z procesem indywiduacji u  Jung - rozpad form pozornych jest konieczny, żeby z materiału rozbitego, z 'ziaren”, mogła powstac nowa, bardziej prawdziwa struktura znaczenia. ale jednocześnie ten ruch ma w sobie coś z filozoficznej dialektyki, bliskiej myśleniu G Hegela.   teza (sztuczne piękno), antyteza (gest zniszczenia), synteza (witraż, a potem oaza).   ale to nie jest suchy schemat tylko  żywy proces .   a na poziomie  estetycznym wpisuje się to w przeciecie surrealizm i symbolizm .   bo u Ciebie obrazy są senne, nieciągłe, ale zarazem niosą cięzar znaczeń, które nie chcą się zamknąć w jednej interpretacji.   bliżej mu jednak do chłodnej, precyzyjnej wyobrazni niż do czystego chaosu.   myślę że to raczej kontrolowane przesunięcie rzeczywistości niż jej rozpad.       to jest bardzo ciekawy wiersz..   świetnie napisany.   tylko wymaga aby się w niego wkleić aby go dobrze warsztatowo i literacko rozczytać.     uważam że warto:))))  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...