Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wszyscy pili wodę ze źródła
zapomnienia
moczyłem tylko włosy
ja pamiętam

czy zamknę czy otworzę oczy
widzę dziewczynkę spoglądającą
niedziecinnie stale widzę
to ty moja siostra

dziecko o bardzo starym spojrzeniu
starszym niż drzewa nad źródłem

jesteś wodzem gwiazd
- nie zapomniałam braciszku

Opublikowano

chaos, to jest, jak bym to pisał to tak

siostra

starsza niż drzewa
nad źrodłem zapomnienia
wszyscy pili z niego wodę lecz ja
pamiętam

dziecko o bardzo starym spojrzeniu
gdy mówi jestem wodzem gwiazd
- nie zapomniałam
chcę pamiętać braciszku

lecz czy oczy zamknę
czy też oczy otworzę

widzę dziewczynkę spoglądającą niedziecinnie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Stanko!
Już skorzystałam nieco z pomocy e-m-e-ema,
ale wersja zmienia mi nieco sens.
Nie jestem uparta ( jestem),
ale muszę pozostać przy pewnej kncepcji.
Dziękuję.CmokaM.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Rafał!
Być może użyłam oklepanego zwrotu - nie przeczę.
Wiersz jest oparty na autentycznych faktach.
Istnieje żródełko nazwane ''źrodłem zapomnienia''.
Istnieje brat i siostra ,którzy zostali rozdzieleni,
nie pamietają siebie jako dzieci, ale wiedzą wzajemnie o istnieniu.

Dzięki za koment. Radości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @tie-break To bardzo dobry wiersz. Jest gęsty obrazami, a jednocześnie czytelny emocjonalnie, mimo pozornego zaplątania w symbolach i odniesieniach Niesie w sobie ton elegii i z zapisu doświadczenia granicznego, wokół niego krążą najważniejsze słowa -  most, ostatnie słowo,  cofnięty film, rozpadliny, rzeka bólu. To geografia ostateczności i miejsca bez powrotu. 
    • @huzarc Chciałam w tym wierszu sposób pokazać walkę różnych emocji w człowieku, takich, co biorą się z pewnych instynktownych reakcji, nad którymi nie da się zapanować. Po prostu tak jesteśmy skonstruowani, i odziedziczyliśmy to po praprzodkach. Miały nam za czasów biegania nago po sawannie pomagać w przetrwaniu. Cywilizacja spowodowała, że stały się pewnego rodzaju balastem. Dzielimy je na złe i dobre, na takie, które mają rację i na takie, których należy się wstydzić. Tymczasem tak to z nimi jest, że po prostu są, i nic więcej. Przychodzą i odchodzą, jak fala powodziowa. Trzeba tylko odpowiedzialnie nimi zarządzać, rozładowywać w akceptowalny dla otoczenia sposób (np. zamiast przywalić komuś w łeb, idziemy pobiegać, zamiast zrobić awanturę, piszemy wiersz albo słuchamy muzyki dla wyciszenia). Właśnie podobnie jak tą falą - żeby nie zrobiła spustoszenia. Mamy często własne możliwości retencji i  uwolnienia pod odpowiednim nadzorem racjonalizmu. Ale każdy ma prawo nawet do tych najgorszych - złość, strach, lecz oczywiście nie należy pod ich wpływem nikogo ranić. Tytułowa ewolucja jest po pierwsze przejściem do akceptacji tego co w innych i w nas samych się czasem kotłuje, a po drugie wytworzeniem mechanizmów, które dają nam możliwość kontrolowania siebie w emocjach.
    • @APM wolność także wymaga jakiegoś dachu nad sobą , oczywiście można być też jakimś wolnym ptakiem, ale wolność za wszelką cenę to ucieczka.
    • @Marek.zak1 Och, Marku... Ty wychodzisz w tej dyskusji z innego założenia niż ja. Nie dostrzegasz, że do tegoż całowania dochodzimy ze skrajnie różnych fundamentalnych postaw.   @Marek.zak1 Ja nie wiem ile masz lat.  "Dziaderskie" podejście może cechować 20-latka.    
    • @Bożena De-Tre Dziękuję za życzenia:) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...