Tam (szkic)

[Konstantinodos]

zarzucił wędką, przypiął
w tak sędziwym wieku łowi tylko z brzegu
dziś woda jest spokojna, jakby ucichła tu dla niego
sypnął wokół ziarnem, zwabił chmury mew
iskrzy się natura, chaos budzi się

i można zobaczyć łączenie wymiarów
tu, za ścianą wiatru, jest taka granica
do której się dochodzi tylko w krańcach życia
w jednej krótkiej chwili cały czując świat

rozumieć echo pól, przestrzeń zwijać w liść
lekko kłaść na serce, widzieć jak przesz sny
wchodzić czasem w drzewa, w cień kamienia, mgłę
chmury topić w rzece, płynąć poprzez deszcz

zaciąga wędkę, wstaje
patrzy w oczy rybie milczącej jak Bóg
przez całe życie wierzył, że On tam musi być
i teraz w świetle słońca ryba się zapala

jej błysk
jest jak nagły z pogranicza krzyk
gdzieś tam w oddali wyglądają dzikie sarny
stanął lis, obejrzał się, ucichły łabędzie
smuga światła tnie jezioro, las
na końcu ciało

[Judyt]

przeczytałam a nie ukożył się
obraz w ostatniej zwrotce
przynajmniej mi
puenta oddaje jednak zarys
ciekawy
pozdrawiam ciepło