****

[giga darejko]

nie śmieję się bez powodu
nie płaczę bo inni to robią
nie mówię by śwat zachwycić
więc nie ma zaproszeń na rauty na bal

nie głaszczę by być głaskaną
nie klaszczę by mi klaskano
nie kocham by mnie kochano
więc nie ma zaproszeń na rauty na bal

nie żyję z frazesem w zębach
nie liżę wielkich po rękach
nie łgam że bufon jest mędrcem
więc nie ma zaproszeń na rauty na bal

nie wdziewam papuzich ubranek
nie liczę cudzych kochanek
nie srebrnik w moim cenniku
więc nie ma zaproszeń na rauty na bal

nie łkam że kawa bez zgiełku
nie szukam strachów i jęków
nie godzę się by jakoś tam było
więc nie ma zaproszeń na rauty na bal

aż nadto jestem mała
aż nadto niedoskonała
aż nadto mnie w innych nie ma
więc nie ma zaproszeń do piekła ni nieba

[Zoombie]

Cóż, na swój sposób każdy z nas jest wytworem własnej wyobrźni. A przynajmniej na zewnątrz - przedstawiamy siebie innym takimi, jakimi chcielibyśmy, aby nas widzieli. A jacy jesteśmy naprawdę? Tę wiedzę skrywamy skrzętnie dla samych siebie.

[giga darejko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To prawda, pewnie dlatego jest tutaj tak wiele ludzi, a właściwie ich prawdziwych wnętrz. Albo jesteśmy tutaj bo chcielibyśmy być inni niż jesteśmy. Nieźle byłoby postrzegać ludzi tak prosto jak przedmioty. Wiadomo czego się spodziewać i po kłopocie : to kopie - na złom, to przyda się do sprzątania - do szafy ze środkami czyszczącymi, paskudna ta sukienka ale wzbudza zazdrość koleżanek - na wieszaku wśród ulubionych ubrań itd. Może dlatego skrywamy siebie by nie wylądować na śmietniku lub po to by umieścić nas tam gdzie tak naprawdę nie nasze miejsce. Ale fajnie jest znaleźć brylancik w schowku na szczotki albo wyrzucić łach, którego nam wszyscy zazdroszczą, by poczuć szacunek dla samego siebie.

Dzięki za odwiedziny, Zoombie, wiersz ten napisałam parę lat temu i miło, że dałeś znać, że jeszcze on istnieje ;)