Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Co dziś czuję?

Grafomanski_Wybryk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Grafomanski_Wybryk

Grafomanski_Wybryk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Co dziś czuję?
Bardzo proszę

Chcesz to wiedzieć?
Czyś gotowa?
Szukam słowa…

Będziesz siedzieć?
Słuchać rada?
Jak ten nudziarz
Opowiada?

Są już wersy!
Takie trochę
Bo jak ująć
Wszystko w słowie?

Więc zaczynam
Patrz tu proszę
Bo ja serce
Swe podnoszę

Więc Cię kocham
Nieskończenie
Mocniej - jutro
Dziś - szalenie

Oczy Twoje
Są mym lądem
Gdzie się schowam
I zapomnę

Usta Twoje
Są mym miodem
Który słodzi
Serce młode

Słowa Twoje
Są mym wiatrem
Niech w podmuchu
Się zapadnę

Włosy Twoje
Nić jedwabna
Chciałbym aby
Żadna spadła

Śmiechy Twoje
Noc rozjaśnią
Ich nie skłócę
Byle waśnią

Ciało Twoje
Jest mym grobem
W którym chwilę
Pocznę sobie

Serce Twoje
Tuż koło mnie
Takt miłości
Gra cudownie

Miłość Twoja
Ogniem stanie
Bo ja jestem
Piromanem

Teraz, zawsze
Chcę być z Tobą
Z wiecznym szczęściem
W chmurach z głową

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      samotne Teraz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...