Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jakby ktoś z nas drwił

Tali Maciej
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

odcięciodsiebie
para-gra-fikcyjnie byłam

pokłóceni przed sądem ostatecznym
rozwiązaniem po prostu zapomnieć

łatwiej po-wiedzieć
trudniej zrobić gdy tak mocno
odcięciodsiebie

w cieniu kamienicy

u ciebie jeszcze się świeci
za firanką twoja żona karmi córkę
pustym krzesłem przy stole

pachnie grzybową a przecież
to ty je zbierałeś suszyłeś
chusteczką moje policzki
do dziś czuję na ustach morze

jak możesz boże
tak z nas drwić

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



kilka poprawek i jak narazie, najlepszy
w Zetce. Maciek 3masz przyzwoity poziom
i swój styl już dŁugo.

pozdrawiam Karolcia :)

cieszy mnie że rozpoznajesz stylówke-stalówke
przejrzałem korekty może coś uszczknę

pozdrawiam
Pan poeta 2

Pan poeta 2

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ale przecież pan już się pożegnał z serwisem, więc jak mam rozumieć pana odejście, jako próbę zwrócenia na siebie uwagi?
Jaskrawość wrrr.. lubię to słowo(-:

pozdrawiam

jako poeta, taa, ale jako komentator, absolutnie nie, i będę was dręczył, co noc to noc.
Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki Tomku za odwiedziny, jednak pozostawie to puste krzesło i już nie ze względu na słowo tylko na obrazowość jaka mi się z tym kojarzy, taka wbita w łeb rzecz, której nie mogłem uniknąć w wierszu(-:

pozdrawiam
Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ale przecież pan już się pożegnał z serwisem, więc jak mam rozumieć pana odejście, jako próbę zwrócenia na siebie uwagi?
Jaskrawość wrrr.. lubię to słowo(-:

pozdrawiam

jako poeta, taa, ale jako komentator, absolutnie nie, i będę was dręczył, co noc to noc.


czyli znośność bo wierszowość to kiepskość u pana

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...