Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

próba twardości

Strzyga_vel_Strzyga
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Strzyga_vel_Strzyga

Strzyga_vel_Strzyga

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

mówi że czeka
na księdza i że lepiej jutro
potem będzie opowiadać jak wziął pięćdziesiąt złotych
pytał czy umie mówić pacierz
ale po łacinie - spytam żeby się roześmiała

sąsiadka wczoraj jej mówiła że źle się prowadza
bo widziała ją z mężczyzną
mógł po nią przyjechać tylko ten żyd
dorożką zabrać do cukierni na chałwę: diament
srul, nigdy nie chciała zostać panią srulową diamentową
ale dzisiaj wszystko się zmienia

w bloku naprzeciwko siwa kobieta
w czarnej chustce trzepie poduszki na balkonie
kołysze się przy tym jak kołyska
czy ciało wie lepiej kiedy zacząć usypiać

jedyną alternatywą dla starości jest umrzeć młodo,
powtórzę jej znowu coś zasłyszanego

[sub]Tekst był edytowany przez Strzyga_vel_Strzyga dnia 08-05-2004 22:31.[/sub]

Strzyga_vel_Strzyga

Strzyga_vel_Strzyga

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pomocy:))) czy można zostawiając dwukropek i d jednak tę buźkę usunąć?

duże litery nie są potrzebne, bo nie chodzi o ukonkretnianie osoby, konsekwencja z kolei wyłącza uznanie, że to brak szacunku. Ponadto diament w pierwszej chwili ma być rozumiany nie jako nazwisko, co trudno byłoby osiągnąć gdyby był z dużej litery.

Cepelisz Polski

Cepelisz Polski

Opublikowano
Opublikowano

wystarczy zrobic tak : )

a co do wiersza to cytat:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i parafrazujac:
jedyna alternatywą dla grafomaństwa jest nie pisać

pozdrawiam

[sub]Tekst był edytowany przez Cepelisz Polski dnia 08-05-2004 22:48.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...