Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

z budzikiem w kroczu pełzną zegarowi antymistrzowie
dasz cyklem odczuć nakręcisz im śliskość w pościeli swojej

jadowity cyferblat owocuje do źrenic wzbudza
synchronizujesz ich syki podwójnie w zbielałych udach

jabłka wskazówek grzechoczą pod tok zawiniętej próby
strawni podłużnie zmieszczeni płynnie w gardle małomówni

nagle przestali się wić z duchotami śpi drzewo kończyn
powłócząc w bezruch kuszenia znów wpadli rytm się odłączył

do wygnań truchtem prowadzi pazury potrzeba zbiorów
suszą napuchłe na tarczach wracają węże zdradzone

Opublikowano

w odpowiedniej ujmując to skali
strawni podłużnie zmieszczeni płynnie
wszystko zapewne z siebie oddali
bo sport ten już dziad ich uprawiał czynnie

więc gdzie "obrzydlistwo" tu i "beee"?
im żadna czeluść nie jest wrogą
- tu laur mistrzowski należy się
nie okrzyk - "nie chodźcie tą drogą!"

;)

serdecznie pozdrawiam, mnie się podobało Jimmy

Opublikowano

Abstrahując od utworu, zrobiłem miks z komentów:

Łoj, niech see żyje sam
Dokładnie!
po co o tym milczeć
-toś pan stokrotka?
w odpowiedniej ujmując to skali
strawni podłużnie zmieszczeni płynnie
wszystko zapewne z siebie oddali
-obrzydlistwo , bleeee

Zabawa przednia i tylna, a "jabłka wskazówek grzechoczą pod tok zawiniętej próby" :)

Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
    • dziwność  nie zna granic    cóż za pogoda  upały  nic mi się nie chce  jak byłem młody ... niestety  dziś trzeba dźwigać  dwadzieścia jeden lat …   ojciec powiedział    już chciałem  cię synu skreślić    ale ...   DOPÓKI MARZYSZ  WSZYSTKO PRZED TOBĄ    i spojrzał na mamę    ONA  ONA CHYBA JUŻ... przestała    a przecież  taka śliczna i młodziutka    JA NIGDY  NIE PRZESTANĘ MARZYĆ    7.2026 andrew  Sobota, już weekend  dziś młodość często zmęczona życiem  a my …   nie przestawajmy MARZYĆ   
    • @karenka @Marek.zak1 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • nie wstydźmy się łez one są jak lek który pomaga zrozumieć trudne dni   one nie muszą boleć czasami pomagają zrozumieć to coś   nie ukrywajmy ich niech zdobią naszą zmęczoną twarz   Nie wstydźmy się łez to nie przegrana to prawda która pomaga żyć      
    • Niezwykle mocna satyra... czytelna metafora władzy jako lalkarza – świetnie oddaje poczucie kontroli i manipulacji systemowej...pozdrawiam serdecznie* 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...