Zwykła, a jednak tęczowa codziennośc

[MagdaWaw]

Wyrwana kartka z kilkuletniego zeszytu.
W prawym rogu wydarta dziura, w lewym jakieś napisy.
Pióro do ręki, prawie skończył się atrament.
Jeszcze tylko wdech dzieli nas od nieopisanego pięknem wiersza.

I nagle ...

Budzik krzyknął w wyznaczoną mu godzinę.
Otwarte wnet oczy, koc leży gdzieś na podłodze.
Pod łóżkiem kapcie, obok nich wczorajsze skarpety.
Kartka z ręki wyleciała przez uchylone drzwi.

A pióro? Leży teraz w starym piórniku,
I drzemkę sobie robi, gdyż wie,
Że nikt po niego juz nie sięgnie, bo
Nie ma atramentu, ani swojej dawnej sylwetki.

Zaparowane szyby, za oknem śnieg pada.

Przeciągnąć się tylko i wyruszać
W nasz codzienny zarumieniony świat.
Praca, dom, dzieci, mąż,
Wszystkiego masz juz po uszy.

Nakładasz szlafrok, idziesz do drzwi,
Wpadają przez nie pociechy z uśmiechami,
Na swoich różowych twarzyczkach.
Próbują złożyć Ci życzenia.

Laurka, kwiaty, całusy, śmiech.
Przecież dzisiaj Dzień Matki.
I myśl, telefon wziąść od razu,
Wykręcić znany numer.

Sygnałów kilka, głos bliski "Słucham...".
..."Wszystkiego najlepszego, mamo!"
Łzy na powiekach, radości mina.
O wszystkich smutkach się zapomina.

(...)

Pora na sen, po wspaniałym dniu.
Jutro, wiadomo, codzienność szara.
Ale wspomnienia zapisane w głowie, nie przeminą,
Ale będą roić łzę szczęścia i spełnienia.