Pomimo

[Wesław Rysa]

„Trzeba wodę przynieść!” – wycisnęła z siebie.

 

Sen z powiek.

Nadal w półśnie.

Odchylam głowę.
Zastygam.

Tępym wzrokiem tonę w zaciekach sufitu.
Mistyczne freski alkoholowych eskapad,
epizodycznie lejących się w strop.

Jebany Picasso.
Patykiem pisany.

Z rozterką wchodzę w rolę.

Budzę się
w tym samym koszmarze.

Pomimo słońca
światło przez źle licujące okna
wpada tu późno.

Zagląda niechętnie.

Podobnie jak nadzieja.

Dwadzieścia cztery metry królestwa.

Banalna rola do odegrania.

W rozstępie zasłon pojawia się światło.

Mrużę oko.

Dłonią,
jak uflejoną firaną zniechęcenia,
przyćmiewam impas
rzucający się w oczy.

Pryzmat życia ma więcej odcieni
niż rzut grochem o ścianę.

Jedni widzą ścianę.

Inni dostrzegają pęknięcia.

Nie ten smak chce prosty śmiertelnik
poczuć o poranku.

Mówi:

nie.

I na wieki wieków amen.

– „Nie chce się powtarzać?!”

A jednak się powtarza.

Chowam się za fotelem.

On też odgrywa swoją rolę.

Parawanu.
Tarczy.
Świadka.

Jego skrzywdzony bliźniak
stoi u schyłku moich stóp.

Obaj szarzy.
Wytarci.
Wypatrzeni przez postacie
i ich role.

Całe życie
w jednym pokoju.

Na dwójkę.

Nie zawsze po równo.

Wstaję gwałtownie.

Nieelegancko zamykam kieszeń
i wciskam „play”.

„Nie bój się zmiany na lepsze.”

Spodenki.
Koszulka.
Skarpety.

Głodny idę na stopa.

– „Kocham cię, Mamo.
Jadę do Giewka.”