Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wstydliwych myśli nie zawiedziesz

Jolanta Sztejka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jolanta Sztejka

Jolanta Sztejka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano


zdawkowo spoglądasz mi w oczy
zatrzymujesz lekko na ustach
zmysłowym
radość milczenia. inaczej na piersiach
chcąc rozbudzić zamęt i zarumienić
wywołać nie zachwyt lecz skowyt
rozbierającym wzrokiem poruszyć jęk
lubieżnie się uśmiechasz
nie, nie umiesz udawać
poddając się szczerym inspiracjom

wymijająco rozpoczynam opowieść o dzieciach
pytasz o wspólne..
Tommy Jantarek

Tommy Jantarek

Opublikowano
Opublikowano

Widzę Jolu, że Ciebie też wiosna dopadła. Ale ten wiersz na szczęście da się czytać. Delikatny jak na kobietę przystało :-)). Tak to z facetami jest Jolanto, im niżej patrzą, tym więcej zwierzęcej natury się budzi. W dziewiątym wersie zdublowane "nie" mi się gryzie.
Pozdrawiam

Strzyga_vel_Strzyga

Strzyga_vel_Strzyga

Opublikowano
Opublikowano

Ani to erotyk, ani antykoncepcja. Czy erotyk nie może obyć sie bez słów: zmysłowy, lubieżny, skowyt, jęk, robierać, piersi, usta? Właśnei dopiero, gdyby wszystkie te słowa pomimo ich braku narzuciły sie czytelnikowi - byłby to erotyk. Tak jest tylko jakaś tam opowiastka, nie dosć wpisująca się w stereotyp stosunków damsko męskich, on chce a ona nie, i co dalej?

A poza tym co to znaczy: nie umiesz dawać poddając się szczerym inspiracjom? Jeśli ktoś poddaje się inspiracjom i do tego szczerym, to chyba dobrze?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...