Niepełność

[HenrykO]

Tęskni za tobą fotel,
twój niegdyś ulubiony,
dawniej ci dawał oparcie,
teraz przez czas wystudzony.

Kot też się pyta o ciebie,
nie wpuszcza gości na fotel,
ustąpi miejsca, gdy kiedyś
usiąść w nim zechcesz z powrotem.

Smutne bez ciebie i pustką
wyziera wielkie lustro,
zaglądam by cię znaleźć,
lecz ciągle jest w nim pusto.

Powietrze tęskni za tobą,
nienasycone zapachem,
i czas pusty przemija,
tęskniąc za starym czasem.

Pokój niepełny tęskni
za swoją „drugą połową”,
wszystko dokoła jest smutne,
i ja też tęsknie za tobą.

[Rafał Różewicz]

wg mnie rymy są trochę za banalne ale z wiersza uwagę przykuwa 2 strofa no i rym nie jest taki zły, mogę rzec, że dobry!

[Ewa Maria Gomez]

No niestety, powiało banałem, a zapowiadało się fantastycznie; fotel, który dawał oparcie to naprawdę bardzo przewrotny językowy zabieg. Proszę kombinować dalej w tym kierunku. Pozdrawiam.

[zak stanisława]

Kot też się pyta o ciebie,
nie wpuszcza gości na fotel,
ustąpi miejsca, gdy kiedyś
usiąść w nim zechcesz z powrotem.
*
koty już tak mają, dobra zwrotka!

[HenrykO]

Dziękuję za wizytę. Wszystkim.
pozdrawiam