Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

mogę

Jan Rybowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Rybowicz

Jan Rybowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

z morzem się pojednam
kwiat z liściem przeżegnam
głowę w chmury wzniosę
o niewiele proszę

film dobry obejrzę
w lustrze siebie przejrzę
zajmę się modlitwą
nóż pogodzę z brzytwą

wystawie rachunek
pościeram kurz z półek
ludźmi się pobawię
wodę na gaz wstawię

przyozdobię buty
wzniecę trochę skruchy
zagram Homerowi pieśń
na sam koniec
dam psu jeść

przecież mogę

HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


poezją Twą natchniony
w kontekst nie zbliżony
lecz z wiarą w konsensus
wtrynię ciut bez sensu:

że się też pożegnam
jeno muchy przegnam
a gdy ich nie będzie
napiszę orędzie

czerwone korale
kupię i podpalę
nawącham się dymu
bo tak jest do rymu

do wysokich drzew
zwabię stado mew
potem koleś z Litwy
spłoszy te rybitwy

pierścionek z diamentem
zaleję cementem
przystroję czereśnią
aż zarośnie pleśnią

srebrne futro z norek
przerobię na worek
w worku żyto zmłócę
resztę w żart obrócę

bilet do Australii
przedrę na pół w talii
(na kangury sram)
wszak worek już mam

podczas burz (opadów)
zrobię mnóstwo śladów
w kałuży przy płocie
kaftan zszargam w błocie

silnik z samochodu
wstawię do ogrodu
by w obłokach spalin
pląsać pośród malin

grzejnik, co nie grzeje
kopnę i wyśmieję
głowę w tył odrzucę
wyjdę
i nie wrócę
;)
HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

No kolego, to masz WIELKI PLUS u mnie za taką reakcję ;))
Gość, który zna się na żartach i w dodatku się nie obraża, nie naubliża? Ho, ho...

A to "cukrowanie" to już mistrzostwo (jakbyś wiedział, co mnie najbardziej doprowadza do mdłości). Przyznam - świetna, inteligentna riposta. Ale...
tym razem, to ja się obrażę, że to, co mi się (nieco zbyt spontanicznie)ulęgło nazwałeś wierszem!!! ;))) Ha, ha - następny punkt dla Ciebie.
Bardzo serdecznie pozdrawiam.

P.S.
(szeptem)... ale tak naprawdę... to trochę nie wierzę w tę ciekawość reakcji na taki "wiersz". ;))

Jan Rybowicz

Jan Rybowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

W odp. HAYQ
Ten pseudo wiersz popełniłem lata temu. Zastanawiałem się czy to w ogóle zamieszczać. Zaryzykowałem i było warto :-) Nawiązała się dyskusja i to bynajmniej nie jałowa :-) Cieszę się z tego bardzo i jestem przekonany, że będzie jeszcze sporo dyskusji i to przy LEPSZYCH tekstach :-) Pozdrawiam serdecznie

"W co wierzę?...(...)
Że nie należy kłamać... ja tak sądzę"

Naprawdę byłem ciekawy reakcji ;-)

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...