Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozkute jezioro możliwie dokładnie żyje
i pisze. na pewno już liter nie kradnie
i nie wszystko jest jasne. takie własne
że prawie zawsze wahania są upustem bólu,
i ten ogrom lęku to tak niewiele
że każdy gram jest tą samą kartą,
i że nic już nie warto

znów życie o trwaniu
co się łączy ze mną cichą taflą
i jest poszukiwaniem kresu. gdzieś dalej
człowiek w człowieku, jawa w śnie
i co dalej. szczęście jak muszla na brzegu
zbyt małe. sączy ze mną i we mnie
pył powalonego muru

z lądu płyną senne potoki,
istnienia mącą toń. cudze łzy
wnętrzem krzyku pędzą w niepojęty cud.
i jestem jak rzeka co płynie, choć woda
na pierwszy oka rzut w brzegu
stoi cichych twych rąk.
jakby bez ciebie nie było już nic

Opublikowano

Sugestywne. To na pewno. Nie jestem pewien pewnych połączeń, np. "możliwie dokładnie", a już na pewno tego:
"cudze łzy
wnętrzem krzyku"
i
"stoi cichych twych rąk.
jakby bez ciebie"
Co do reszty - jeżeli opis ma odzwierciedlać stan wewnętrzny podmiotu, to się udało - mam wrażenie, że i warsztat (czyli to, jak to zostało napisane/ułożone) został dość precyzyjnie ułożony. Nie będę wchodził w szczegóły, ale to widać. Popracowałbym nad powtórzeniami (np. "twych/ciebie"), stosowaniu mniej inwersji (np. 4-6 wers 3 strofy) na rzecz klarowności, bo się odbiorca zgubi (a zgubi się raczej na pewno).
Dobra robota, ale jeszcze krztynkę pracy trzeba włożyć.
Pozdrawiam

PS - i uważać na tą "duszę", bo sie wyleje ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta nie, jakoś nie widzę tego
    • @Berenika97 Dziękuję bardzo za analizę i docenienie obrazów rozkwitania :). Bardzo dobrze to opisałaś.  To poczucie wyobcowania połączone z tym, że świat dalej płynie i obecność tych zwłok pod krzakiem nie ma żadnego znaczenia.   @Charismafilos No, rozbawiłeś mnie :) Nie pod UJ, ale tam to pewnie faktycznie może być tak brutalnie :)     @APM Dziękuję za te piękne słowa, dodają otuchy. Mam nadzieję, że ten krzew nie jest wysuszony, a jedynie jeszcze nie zdążył otrząsnąć się z mrozów zimy :) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To mnie poruszyło, cieszę się, że do ciebie trafiłam, ale z drugiej, ściskam mocno :)
    • A więc dziś marcowa pełnia, tu wojny, bessy i hossy; A tam pełni Robaczego Księżyca z zaćmieniem losy. – Zaćmienia Księżyca z natury swej towarzyszą pełni, Księżyc się zaćmi, gdy drogi do swego węzła dopełni. Węzły są dwa: „Rahu” – północny – wstępujący, w tym dziś I „Ketu” – południowy – zstępujący. Nazwy zda się mi Bardziej fantastyczne to: „Caput Draconis” – „Głowa Smoka” Oraz przeciwna do niej „Cauda Draconis” – „Ogon Smoka”. I to coś znaczy? Podobno tak, i ja myślę, że anioł wie. Bo wbrew astrologom człowiek, choćby uczony, raczej nie. Nie, nie obserwowałem, bo zasłoniła jasność słońca I szare kotary kłębiących się smutnych chmur tysiąca. Lecz myślę, że szkoda, bo tu cichy kryzys, gdzieś naloty; Ktoś coś powiedział, lub gestem zrobił przykrość i co po tym? Gdy Księżyc Robaczy, i istotnie ziemia odetchnęła. Wciąż się sukniami zieleni i kwiatów nie ogarnęła, Lecz już ptacy w poranki pobudkami jej szczebiocą, Już jejś Marsie z towarzystwem górował, choć poza nocą. Myślę, że prócz ludzkich inne wpływy, osoby i moce Toczą cię ma części globu za wiosenne równonoce. A tam, chociam dziś niezdrów – sił u mnie tak skrajnie niewiele, Jak bywało znów przypłyną i się z Wami podzielę…! . . . Na koniec, przez noc, żeby nie było mi smętnie i łzawo, Przez gałęzie zajrzał mi Księżyc jak Słońce złotem żwawo.   Ilustracja: „Perchance”, pod dyktando Marcina Tarnowskiego „Księżyc zagląda przez okno”.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Annie   a może to nie ludzie chcą być jak czaty, Annie - tylko czaty uczą się być coraz bardziej ludzkie?    Twój wiersz lekko, ironicznie, ale bardzo celnie dotyka naszej epoki.     i tu tkwi jego moc !!!   super :)   pozdrawiam :)
    • Tak dla relacji  opartej na wzajemnym poszanowaniu   dla  melisy w kubku dla unikania cukru.   Dla  poezji po zmierzchu; rapującej dziewczyny z przedmieścia    Dla milczenia takiego, że  nie odpowiadamy na głupie pytania bo człowiek ma prawo do błędu     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...