wątpliwość

[marti@wiersze]

rozkute jezioro możliwie dokładnie żyje
i pisze. na pewno już liter nie kradnie
i nie wszystko jest jasne. takie własne
że prawie zawsze wahania są upustem bólu,
i ten ogrom lęku to tak niewiele
że każdy gram jest tą samą kartą,
i że nic już nie warto

znów życie o trwaniu
co się łączy ze mną cichą taflą
i jest poszukiwaniem kresu. gdzieś dalej
człowiek w człowieku, jawa w śnie
i co dalej. szczęście jak muszla na brzegu
zbyt małe. sączy ze mną i we mnie
pył powalonego muru

z lądu płyną senne potoki,
istnienia mącą toń. cudze łzy
wnętrzem krzyku pędzą w niepojęty cud.
i jestem jak rzeka co płynie, choć woda
na pierwszy oka rzut w brzegu
stoi cichych twych rąk.
jakby bez ciebie nie było już nic

[malgorzata_niezgoda]

brawo, wiersz odzwierciedla twoja dusze. Przekazales emocje i to widac.

[marti@wiersze]

Małgorzato dziękuje; a ednocześnie czekam na więcej opini

[M._Krzywak]

Sugestywne. To na pewno. Nie jestem pewien pewnych połączeń, np. "możliwie dokładnie", a już na pewno tego:
"cudze łzy
wnętrzem krzyku"
i
"stoi cichych twych rąk.
jakby bez ciebie"
Co do reszty - jeżeli opis ma odzwierciedlać stan wewnętrzny podmiotu, to się udało - mam wrażenie, że i warsztat (czyli to, jak to zostało napisane/ułożone) został dość precyzyjnie ułożony. Nie będę wchodził w szczegóły, ale to widać. Popracowałbym nad powtórzeniami (np. "twych/ciebie"), stosowaniu mniej inwersji (np. 4-6 wers 3 strofy) na rzecz klarowności, bo się odbiorca zgubi (a zgubi się raczej na pewno).
Dobra robota, ale jeszcze krztynkę pracy trzeba włożyć.
Pozdrawiam

PS - i uważać na tą "duszę", bo sie wyleje ;)

[Veronique Sijka]

wg mnie 2 strofka odstaje od całości
zdecydowanie można się pogubić ale jestem mile zaskoczona
pozdrawiam
v.