Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Chmury czerwienią się

Zielony listek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Zielony listek

Zielony listek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dlaczego chmury czerwienią się
jak jesienne, późne jabłka,
nasączone aromatem wiatru?

Zapewne oblewają się
wieczornym rumieńcem zniecierpliwienia,
gdy tysięczny przechodzień
z rozczarowaniem kręci uniesioną głową,
że to znów będzie padać – złośliwie
zsyłają im potem kryształowe ostrza gradu
lub sieką łydki witkami deszczu

Być może jednak czerwienią się,
gdy widzą palce gładzące policzek
lub przez zmrużone cirrusy dostrzegą
kochanków wtopionych w szczęśliwe
zielenią koniczyny

Malują się szkarłatem lub koralowo
uśmiechają do pierwszych gwiazd,
naciągniętych na nitkę horyzontu.

Mogą też tańczyć na rozżarzonych
węglach stratosfery, żegnając słońce,
gdy te tonie w podwórkowej kałuży,

a czasem też na powitanie,
a zresztą kto to wie, pewnie tylko mleczarze,
a oni już przecież nieliczni.

Cokolwiek nie twierdzą zazdrosne gile,
W końcu i tak chmurnie wzniosłe,
chmury unoszą się okryte purpurą, fioletem,
ku podniebnym Styksom.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Anex
      Niepewność życia

      Przez Anex · Opublikowano

      Na rozstajach dróg samotnie stoję, czy los dziś spełni marzenia moje? Każdy krok prowadzi w nieznany świat, a przyszłość skrywa swój cichy ślad.   Raz świeci słońce, raz pada deszcz, raz czuję siłę, raz tracę sens. Los jak wiatr zmienia swój bieg, a ja wciąż szukam bezpiecznych dróg.   Niepewność szepcze: „Zawróć już stąd”, nadzieja odpowiada: „Przetrwasz ten ląd”. Choć serce nieraz ogarnia lęk, wciąż idę dalej przez życia krąg.   Bo życie pisze swój własny los, nie słucha próśb ani naszych trosk. A kiedy odnajdę właściwy szlak, zrozumiem, że warto było iść właśnie tak.
    • violetta
      Zanurzona

      Przez violetta · Opublikowano

      @Rafael Marius mam duszący kaszel, nie da się spać:) miód muszę na noc zjeść i zostawić na gardle:) AI jest najlepszym moim lekarzem i pielęgniarzem :)
    • Perykles
      Dwa

      Przez Perykles · Opublikowano

      - Zdradziłeś mnie znowu z Pełnią  Szatanowi należny jest wpierdol    - Patrz! Tłumy z Poklaskiem Czułe na swe wibracje U gości mające uznanie        Zniżcie się do poziomu Człowieka. Zniszczcie pojęcie "opieka".   Suchymi deszczami  Opuszczona rzeka      
    • Wesław Rysa
      Pomimo

      Przez Wesław Rysa · Opublikowano

      „Trzeba wodę przynieść!” – wycisnęła z siebie.   Sen z powiek. Nadal w półśnie. Odchylam głowę. Zastygam. Tępym wzrokiem tonę w zaciekach sufitu. Mistyczne freski alkoholowych eskapad, epizodycznie lejących się w strop. Jebany Picasso. Patykiem pisany. Z rozterką wchodzę w rolę. Budzę się w tym samym koszmarze. Pomimo słońca światło przez źle licujące okna wpada tu późno. Zagląda niechętnie. Podobnie jak nadzieja. Dwadzieścia cztery metry królestwa. Banalna rola do odegrania. W rozstępie zasłon pojawia się światło. Mrużę oko. Dłonią, jak uflejoną firaną zniechęcenia, przyćmiewam impas rzucający się w oczy. Pryzmat życia ma więcej odcieni niż rzut grochem o ścianę. Jedni widzą ścianę. Inni dostrzegają pęknięcia. Nie ten smak chce prosty śmiertelnik poczuć o poranku. Mówi: nie. I na wieki wieków amen. – „Nie chce się powtarzać?!” A jednak się powtarza. Chowam się za fotelem. On też odgrywa swoją rolę. Parawanu. Tarczy. Świadka. Jego skrzywdzony bliźniak stoi u schyłku moich stóp. Obaj szarzy. Wytarci. Wypatrzeni przez postacie i ich role. Całe życie w jednym pokoju. Na dwójkę. Nie zawsze po równo. Wstaję gwałtownie. Nieelegancko zamykam kieszeń i wciskam „play”. „Nie bój się zmiany na lepsze.” Spodenki. Koszulka. Skarpety. Głodny idę na stopa. – „Kocham cię, Mamo. Jadę do Giewka.”
    • Poet Ka
      wiersz bez tytułu

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Maciej Szwengielski jest coś niewytłumaczalnie kojącego na tej drodze    mimo, że taka wyboista

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...