czas kroki liczyć

[magosha]

(noszę na sobie to czego nie da się zdjąć
porzucona kobieta bez widzenia kołysania jej bioder)

gniewaj się krzycz tylko już nie milcz
od wtedy gdy nasz dialog umilkł uśmiech to tania surowość
strzęp cyrku z kawałkiem lwa i fragmentem błazna
tropienie szczurów w żyłach gdy zapalam się czerwienią

jeszcze wymyślę siebie i nas wbrew
drogę wiatr i niepokój wypalę na oślep
na mokro imiona usta uda język od słów
by nic nie powtarzać między co słyszę i czuję

zdejmę z siebie tą starzyznę choć żal mi każdego strzępka
wydeptanych butów przywykłych do błota narzekań
z którymi nam się dobrze nocowało

choć dni jesiennie zamykają powieki
nie trzeba moknąć
przebudzę się zwinięta od wyznań
tych które już można zjadać

[Messalin_Nagietka]

piękne, piękniejsze niż ta cała proza
wydłubana znikąd i skąd kolwiek bądź
poproszę o więcej - będę czekał na następne

MN

[Agnieszka_Gruszko]

Laboga, wreszcie coś ciekawego. Dawno mnie nie było tutaj i przykro zobaczyć ze poezja już nie jest poezja jeno debatką. Przedwybiórczą. A tu proszę- moze jeszcze brak szlifu, ale pięknie i tak, trafia i bije po tym kawałku który ma w środku każda kobieta i przynajmniej kilku mężczyzn. Gratuluję. I czekam cierpliwie rozwoju Pani, bo zapowiada się bardzo dobrze.