Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Błądząc po ścieżkach własnego życia
Uczę się jak żyć ze sobą w zgodzie
Jak żyć z wami

Staram się zawsze wkraczać na dobre drogi
I przechodzić przez progi gdzie miłość i przyjaźń kwitnie

Przechodząc przez różne zakręty uczę się czegoś nowego
Ból, cierpienie i smutek często mi towarzyszą
Lecz własnymi siłami staram się je zwalczyć

My sami jesteśmy scenarzystami własnego życia
Od nas zależy jak się wszystko potoczy
Bóg, jest tylko naszą podporą zawsze i wszędzie

Idę przez życie tak jak mi się podoba
I walczę z przeciwnościami losu
Opublikowano

hmm.. wiele podobnych utworów już przeczytałem...
- niestety przekazywaną treścią nie wniosłaś nic nowego w moje pojmowanie poezji,
- również zastosowana forma pozostawia wiele do życzenia...

ale nie poddawaj się bo to jest tylko mój odbiór...

PM

Opublikowano

postaraj się pisać o mniej ogólnych zagadnieniach - porywanie się z motyką na słońce (czyli próby napisania o wszystkim, o sensie istnienia, o złym/dobrym świecie) nie przynosi dobrych efektów, spróbuj opisać codzienne przeżycia, radosne chwilki, ciekawe analogie a nie tak z grubej rury zamaszyście... to niezwykle trudne i łatwo popaść w banał
czekam niecierpliwie na kolejne utwory – na pewno z wiersza na wiersz będzie lepiej

michal

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • czy jesteś tak do końca pewien że masz prawo przychodzić tu i nauczać o moralności  gdy wokół więdną kwiaty brakuje oddechu i tylko szyba  chroni przed upadkiem ale skąd możesz o tym wszystkim wiedzieć skoro jedynym sposobem by poczuć się dobrze jest wpierdolić się z buciorami i dokonywać osądów co do których nie masz ani wiedzy ani talentu ani podstawowej ludzkiej empatii
    • @Berenika97 Dziękuję.
    • @Berenika97 Kurde, zaraz mi Violetta usunie i ten wierszyk :// Jakie tam mistrzowskie :) @Rafael Marius Z tego sprytu nic nie ma Rafał :// @Jacek_Suchowicz W teorii przynajmniej dwie strony relacji chyba powinny być sobie budujący :) @MIROSŁAW C. Uff :) @Sylwester_Lasota A dziękuję, również pozdrawiam.  @widelec :))
    • przed przejściem na ty przystanęliśmy przy swoim ja               
    • Och, jak pięknie, jak wspaniale uczestniczyć w ludzkim szale! Szala, ta ze złym uczynkiem, z wolna spada, my zaś z winkiem uwielbiamy (aż mam ciarki) wciąż opróżniać nasze barki! Winko? Jasne. Wina? Skądże! Upijamy się, lecz mądrze, choć mądrością nie grzeszymy. Instynkt chroni nas od winy. Grzechy nasze zgoła inne: czasem rzadkie, czasem płynne. Płynnie oceniamy ludzi, rzadko zaś w nas żal ktoś wzbudzi. Z nas są przecież sprytne głowy. Mózg nam działa do połowy. Drugą z połów, wiecie sami, zatruwamy tabletkami. Ból się kryje, smutek znika, w tle mordercza gra muzyka. Ale wszystko bardzo skrycie, uwielbiamy mianowicie skrywać nasze złe skłonności pod postacią jawnej złości. Choć kochamy zabijanie (czasu, gdy czas na czekanie albo siebie, świetna sprawa), to niesłuszna jest obawa, że chwycimy wszyscy pałkę  i się wybijemy całkiem. Jeśli już, to może Ziemię zniszczy nasze ludzkie plemię, gdyż jesteśmy dość nieziemscy, by wyjść z tego jak zwycięzcy. Świat posunął się do przodu. My też nie zwalniamy chodu. Chód przemienia się w wyścigi o złapanie wyższej ligi. Kto na mecie pierwszy stanie, ten wygrywa umieranie, lecz w niewiedzy i uśmiechu, które schwycą go w bezdechu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...