Winniczki

[Dekaos Dondi]

 

A stało się wtedy tak, że jechał zarośnięty motocyklista, w ostrosłupowej mycce oraz w rozpędzie swoim, na żelaznym rumaku, a ślimaki Winniczki, stały po obu stronach drogi, obserwując ryczącą smugę.

  

Wtem usłyszały głośne→chrup-mlask i jednego z nich ubyło, gdyż stał najbardziej wysuniętym na asfalt, a ponadto ważnym on był, bo ich Królem.

     

Stała z nimi też i obserwowała wszystko, maciupka wróżka bez domku na plecach, co to dostała kawałkiem motocyklisty po oczach, bo ów, przestraszywszy się mlasknięcia pod kołami, w drzewo uderzył, by całościowo skonać, wprzódy odrzucając, okrwawionego, członka swego, akurat na nią.

    

Ta patrząc na siebie i pozostałych, winniczkwych poddanych, dostrzegła na ich rogach, nie tylko kawałki kradzionego sera, ale też żądzę zemsty, co to miała zwłokom życie utrudnić.

    

Zatem zdjąwszy z siebie ciężar członka i machając koślawą magią skrytą w koślawym szponie żaby, wskrzesiła winowajce, zamieniając go w żywy, nieruchomy i niezniszczalny posąg, co to nawiązywał do przewinienia jego.

    

Tłumy ludzi przychodziły oglądać znamienite dzieło, wiele ślimaczków rozdeptując, a niektórych, na miazgę nawet.