Pod tamtym niebem

[marta_sawicka]

Ta miłość tam wykiełkowała
w łanach zbóż które kochałam
w moim Bohdanie na końcu świata
gdzie Ojcze Nasz poznałam

Tam pierwszych kroków anioł uczył
tam mi pachniały chabry kąkole
tam mi dyktando wiatr dyktował
jak pomagać ludziom i mięć dobra wole

Biegałam boso po rosie o świcie
targałam Siwki srebrnobiałą grzywę
spokojnie płynęło me beztroskie życie
rozróżniać zaczęłam co złe i fałszywe

Wiele razy w gwiazdy patrzyłam wysoko
i szukałam Boga na bezkresnym niebie
aż raz w kształcie cieni niebiańskich obłoków
w wyobraźni swojej zobaczyłam Ciebie

Kiedy już dorosłam i zbłądziłam w drodze
Znękaną chorobą znów Boga szukałam
a On nie opuścił podtrzymał na duchu
i znów jego łaski wielka moc poznałam

[Magnetowit_R.]

o kurde...
powtórzenia "tam mi" - po co wogole?

nie, nie moge...twoje wiersze są dla mnie jak z kosmosu, bo obca mi wiara i przypisywanie łask czy cierpień siłom nadprzyrodzonym. czuję u ciebie ciepło, ale i niebezpieczne nawiedzenie przebija z twoich wierszy.

masz literówke w ostatnim wersie która wyrzuciła wiersz na orbity zapewne przez ciebie nie chciane... a mi sie spodobało:)

[zak stanisława]

a ja znam to z autopsji i jestem przekonana że wiara góry przenosi....
cmok Marto!

[cizia]

podoba mi się tylko pierwsza zwrotka dalsze są ckliwe

[Magnetowit_R.]

Kiedy już dorosłam i zbłądziłam w drodze
Znękaną chorobą znów Boga szukałam
a On nie opuścił podtrzymał na duchu
i znów jego laski wielka moc poznałam

a ta "wielka moc laski" nadal wisi....

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Magnetku dziekuje:)))))))))))juz nie wisi ta laska

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziekuje Stasiu:)))))))

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aja dziekuje i za to:)

[Alicja_Wysocka]

Martuniu, serduchem pisany wiersz.
Ale myślę sobie, że strasznie rozdygotanym, bo sylabki Ci się rozkolebały od sześciu do dwunastu.
(nie wszystkie sprawdzałam) no i wysypałam się.
Pozdrawiam serdecznie :)

[Fagot]

Na pewno szczera emocja ale do wiersza jako takiego mam wiele zastrzeżeń, całkiem nie potrzebne powtórzenia, wszystko jest takie wprost brak jakiejkolwiek subtelnej gry słowem, wszystko jest podane jak na talerzu jak u Sienkiewicza autor chciał powiedzieć to co napisał i wszelka interpretacja jest zbędna a jednak poezja nie polega na tym aby napisać, że drzewo jest zielone bo to może każdy. To co napisałem wcześniej tyczy się też pewnej religijności, która bije tak mocno z tego wiersza, że aż oślepia, oczywiście można pisać i o Bogu i o religii i o wszystkim co tylko przyjdzie do głowy tylko czemu tak otwarcie, proponuje subtelniej np.

”…Wiele razy w gwiazdy patrzyłam wysoko
i szukałam prawdy na bezkresnym niebie…”

I wiadomo że chodzi o Boga a nie jest powiedziane to wprost, przecież w chrześcijaństwie i nie tylko a także i w filozofii jest mnóstwo słów, które w odpowiednim kontekście mogą oznaczać Boga np. wspomniana prawda, miłość, nadzieja itd., itd.

Daj szansę odbiorcy na interpretacje swoich wierszy, pozwól znaleźć im tam coś dla siebie w imię nawet prostej biblijnej zasady „szukajcie a znajdziecie”.

Pozdrawiam