Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kiedy przyklejane znaczki
tchną tęsknotą

między wersami budzi się
cisza niedokończonych
słów
pieszczot
obietnic
składanych uśmiechami

czemu więc otwierane
koperty śpiewają smutne
piosenki

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



znaczki tchną tęsknotą? Hm, to już się chyba przeżyło.
A może jakoś tak:



kiedy znaczki tęsknie kleją się do listów

między wersami budzą się obietnice
pieszczot
uśmiechów
ciszy niedokończonych słów

czemu więc
otwierane koperty śpiewają
smutne piosenki




Pozdrawiam
:-)
Opublikowano

Chyba myślę podobnie jak dzie wuszka:
"mnie się nie wydaje niedobry. kieckę mu można poprawić lub uszyć nową"
tchną tęsknotą - za bardzo nachodzą na siebie - ąą
Ale ja i tak wierną czytelniczką na zawsze pozostanę :)
Pozdrawiam ciepło

Opublikowano

fanaberko: dziękuje za sugestie...pomyśle nad poszatkowaniem tego "niedobrego" wiersza:)

dzie wuszko: jak coś ładnego skroisz, to daj znać:)

stasiu: hehe, i to z wielkimi rachunkami...dziękuje że zajrzałaś:)

Anno Siedem: bardzo sie ciesze, że jesteś wierną czytelniczką, schlebia mi to niepomiernie:)

pozdrawiam wszystkich:)

Opublikowano

Magnetowit R.:dziękuję za wzgląd...a z tymi kopertami i listami to już takaż niedola biednego czlowieka:)

Arku: A Ty zbytnio nie narzekaj na Warszawę zakorkowaną, chyba że się poruszasz swoim samochodzikiem:)Zachciało się remontów, są niemożliwe:)

Bezetku: A z tą peelką to mi tak nie dokazuj, no!:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...