w gąszczu pni.

[ula]

idąc ocieram się o pnie
głuche na stukot dzięciołów

by poczuć się mniej samotnie
mogłabym wdrapać się na jabłonkę
i dłońmi obejmować wszystkie jabłka
skadając odciski palców
zamiast odcisków warg
bo nie wiedziałabym jak dużo mi wolno

chcę wreszcie wspiąć się wyżej niż na palce
znaleźć drabinę taboret wsparcie
na czyimś ramieniu

szukam powoli pogwizdując
aż wieje wiatr coraz mocniej
robi mi kołtuny
choć wystarczą te w głowie

[Marlett]

Ula !
Zamieszałaś, a wiatr jeszcze bardziej:))
PozdrawiaM.

[Piotr Zet]

Ostatnie dwa wersy, choć wtapiają się w całość, a jednak brzmią obco (pewnie czepiam się).
Pomysł, utwór, emocje (może i na opak było). Nie powiem, że nie ujęła mnie ta forma przekazu.
Wiersz jest bardzo plastyczny, łatwo zatapialny w wyobraźni, cyt:

"by poczuć się mniej samotnie
mogłabym wdrapać się na jabłonkę
i dłońmi obejmować wszystkie jabłka",

Obejmij i mnie, pozdrowionka:)

[Judyt]

"chcę wreszcie wspiąć się wyżej niż na palce
znaleźć drabinę taboret wsparcie"

pozwoliłam sobie wyjąć z całości,
pozdrawiam ciepło

[ula]

Marianno ja, a kto powiedział, że hmm peelka się wyplątała?... ;)

Piotrze, całkiem możliwe, ponieważ pisałam ten wiersz niepokojąco długo i z każdym wersem wypadałam z leczka z rytmu... obejmuję, serdeczności :)

Marlett, suma sumarum wszystko kiedyś przeminie z wiatrem, niech miesza do woli ;))

Judyt, a nie byłam pewna co do tych słów...

Ucałowania! Ulka